Kocaman bir söz dökülüyordu ağzımdan: "Allaha şükür!' diyordum ya da daha sade bir ifadeyle 'Allahım..' diyordum.
Bu saatler geri dönüyor, ağır, durgun, sert, gene öylesine güçlü, öylesine duygulandırıcı, çünkü akşam şimdi, hüzünlü bir saat, ışıksız gökte de belirsiz bir arzuya benzer bir şey var.
Tüm insanlar hakkınızda iyi konuştu mu, vay halinize!' Ah! Bu sözü söyleyen çok güzel söylemiş!
Bazen yaşamı ciddiye alır gibi oluyordum.
Ama ciddi şeyin kendisinin boşluğu çabucak gözüme çarpıyor ve elimden geldiği kadar rolümü oynamaya devam ediyordum yalnızca. Etkili, zeki, erdemli, iyi yurttaş, öfkeli, bağışlayıcı, dayanışmacı, yapıcı v.b.: olmayı oynuyordum.
Şurası muhakkak ki, kendi üzerimdeki uzun araştırmalardan sonra insanın yaratılışındaki o derin çift yönlülüğü günışığına çıkardım.