Canım acıyor.
Vücudun her yerinde parlayan, kana işkence eden, kemiklere yapışan bir acıdan nasıl kurtulunur?
“Her zaman canım acıyor. Sonsuzluk kadar uzun bir süredir canımın acımadığı bir an olmadı.”
Reklam
Ben hem oğul hem bir babayım, aynı zamanda birisine ağabey ve bir başkasına kardeş olabilirim, ayrıca birinin eşiyim de. Bu rollerin her biri farklı davranışlar ortaya koymamı gerektirir. Oyunculuk burada devreye girer. Bir Yunan tragedyası yani. Kendi kendime farkında olmadan üstlendiğim rollerden kurtulmak, takındığım maskelerden arınmak ve saf tertemiz bir hale dönmek Öz'ü açığa çıkarmakla mümkündür. Bu da genelde en yakınlarım, yani aile, dost veya akrabalarımın yanındayken söz konusu olabilir. Fakat bu en açık, en saf, en hassas ya da en çok kendim olduğum zamanlarda incinmem de kaçınılmaz oluyor. Onlara güvenip kendi aslımı, içimde uyuyan hassas oluşumu ortaya koyduğumda sadece beni görmelerini, anlamalarını beklerken karşımdaki kişi bir yargıca dönüşürse, beni eleştirmeye başlarsa kalbim kırılıyor, canım acıyor ve ağır bir darbe alıyorum. Öz'ü korumaya çalışarak yepyeni bir kılıf, farklı bir maske hatta değişik bir rol üstleniyorum. Tragedya bitmiyor. Bu roller birikip arttığında, sonunda kendini tanımayan hatta kendini sevmeyen birisine alelacele dönüşüyorum. Halbuki gerçekten kendim olmak insana göre davranmak yerine insan gibi davranmak demek oluyor. Söylediklerim doğrultusunda sizlerin de yorumlarınızı bekliyorum..." diye devam etti başkan.
Yaramın nerede olduğunu bilmiyorum. Yalnız bir yerlerim acıyor. Çok acıyor... Sonra canım çekilir gibi oluyor...
Kuyucaklı Yusuf1000Kitap
Yaramın nerede olduğunu bilmiyorum. Yalnız bir yerlerim acıyor. Çok acıyor. Sonra canım çekti gibi oluyor..
Çok sessiz bir şekilde canım çok acıyor artık, dedi, bunu iki kez tekrarladı, çok acıyor... Onun gibi biri canının acıdığını söylüyorsa, bu acının son aşamasıdır.
Reklam
Reklam