Kitabın üçte birine kadar anca geldim ve daha da ilerlemek içimden gelmedi doğrusu. Sanat sanat için mi yoksa toplum için mi diye sorup dururken, şair şiirlerinin çoğunu, imgesel bir edayla, "şiir benim içindir" dercesine yazmış. En azından benim okuyabildiğim kısımlara kadar aldığım his bu yöndeydi. Şairin imgesinde uyanıp kağıda dökülenler, şairde uyandırdığı hissi okurda bırakamayınca, haliyle "ne okudum şimdi ben" hissiyatı doğuyor ve bunu daha da uzatmak istemedim doğrusu. Belki başka bir zaman, başka bir kitapta, benzer duyguları hissedebildiğim şiirlerinde görüşmek üzere sevgili Cansever.
Haydn şiirle kalın :)