Ingmar Bergman'ın -Yaban Çilekleri
Oya,
Tiyatro-sinema okumak istiyordum Benim derdim senaryo yazarı oyun yazarı olmaktı. Paris'te sinematekte Ingmar Bergman'ın Yaban Çilekleri filmini görünce çarpıldım gerçekten de.
Bir gündü, hava ılık
Ve cadde kalabalık....
Bir kadın sapıverdi önümden dönemece;
Yalnız bir endam gördüm, arkasından, ipince.
Ve görmeden sevdiğim, işte bu kadın dedim,
Çarpıldım, sendeledim.
Bir gündü mevsim bayat
Ve esnemekte hayat....
Dönemeçten bir tabut çıktı ve üç beş adam;
Yalnız bir ahenk sezdim, çerçevede bir endam.
Ve tabutta, incecik, o kadın var, anladım;
Bir köşede ağladım...
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
çarpıldım...Şiir
Gezinse de yabancı ayaklar gönlümün yollarında
Yaşayabilirim elbet ezilsem de altlarında.
Dolsa da bir gün içim sevdalarla tıka basa,
Çıkıp gider hepsi,
Ancak biri kalır tenhamda.
Bakışların bana ulaştığında elektriğe tutulmuş gibi çarpıldım okşayan ve baştan çıkaran, hem sarıp sarmalayan hem de çırılçıplak bırakan, yıllar önce küçük bir kızın içindeki kadını ve âşığı uyandıran o bakışla baktın bana.
