Bertrand RussellFelsefe
Büyük düşünür-ozan Porphyre Eglantine çapraşık ve derin anlamlı yazılarıyla geniş bir ün yapmıştır ama, en çok ölümsüz şiiri Chant du neant (Hiçliğin Türküsü) ile tanınır.
Koca bir çölde
Sonsuz bir kum denizinde,
Arıyorum
Yitik yolu arıyorum
Bulamadığım yolu.
Bir orada, bir burada
Bütün yönlerde ruhum
Bulamıyor aradığını.
Bu korkunç boşlukta
Bu sonsuz boşlukta,
Her yanım kum
Alabildiğine parlak, boğucu
Kumlar uzanıyor çevrenin sonuna değin
Sonra bir ses duyuyorum
Tatlı, gür ve kahredici
Diyor ki bana:
"Yitik bir ruh sanıyorsun kendini sen!
Bir ruh sanıyorsun kendini
Yanılıyorsun. Bir ruh değilsin gerçekte
Yitmiş de değilsin
Bir hiçsin yalnızca
Yoksun sen."
Let the guns chant his death-song down the world;
Let the flare of cannon light his dying;
Let those remnants of men beneath his feet welcome him mutely when he falls beside them in the mud.
Take one last look and leave him standing there,
Unfriended—Unrecognised—Unrewarded and Unknown.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Hıristiyan kilise müziğinin kurucusu Papa Gregor'dur (M.S. 540-604). Papalık yetkilerine sahip bir müzikçi kişiliğiyle Gregor, eski Yunan modlarından (makamlarından) yararlanıp onları taklit ederek düzenlediği sekiz kilise makamı ile bir kurallar bütünü oluşturmuş, kilise şarkılarını bu kesin kurallara göre belirlemiştir. Katolik ayinlerindeki basit şarkılardan oluşan müziğe bundan ötürü "chant gregorien" (Gregor Şarkısı) denir.
Plutonian Ode
I
What new element before us unborn in nature? Is there
a new thing under the Sun?
At last inquisitive Whitman a modern epic, detonative,
Scientific theme
First penned unmindful by Doctor Seaborg with poison-
ous hand, named for Death's planet through the
sea beyond Uranus
whose chthonic ore fathers this magma-teared Lord of
Hades, Sire of avenging Furies, billionaire Hell-
King worshipped once
with black sheep throats cut, priests's face averted from
underground mysteries in single temple at Eleusis,
Spring-green Persephone nuptialed to his inevitable
Shade, Demeter mother of asphodel weeping dew,
her daughter stored in salty caverns under white snow,
black hail, grey winter rain or Polar ice, immemor-
able seasons before
Fish flew in Heaven, before a Ram died by the starry
bush, before the Bull stamped sky and earth
or Twins inscribed their memories in clay or Crab'd
flood
washed memory from the skull, or Lion sniffed the
lilac breeze in Eden—
Before the Great Year began turning its twelve signs,
ere constellations wheeled for twenty-four thousand
sunny years
Song of Myself (I)
1
I celebrate myself, and sing myself,
And what I assume you shall assume,
For every atom belonging to me as good belongs to you.
I loafe and invite my soul,
I lean and loafe at my ease observing a spear of summer grass.
My tongue, every atom of my blood, form’d from this soil, this air,
Born here of parents born here from parents the same, and their parents the same,
I, now thirty-seven years old in perfect health begin,
Hoping to cease not till death.
Creeds and schools in abeyance,
Retiring back a while sufficed at what they are, but never forgotten,
I harbor for good or bad, I permit to speak at every hazard,
Nature without check with original energy.
2
Houses and rooms are full of perfumes, the shelves are crowded with perfumes,
I breathe the fragrance myself and know it and like it,
The distillation would intoxicate me also, but I shall not let it.
The atmosphere is not a perfume, it has no taste of the distillation, it is odorless,
It is for my mouth forever, I am in love with it,
I will go to the bank by the wood and become undisguised and naked,
