Programda yeniyəm və insanların programı istifadə etmək tərzi mənə biraz qəribə gəldi əlbəttə buna heç cür qarışmamaqla birlikdə kitabları oxuyarkən keçirdiyiniz situasiyalar yada onlardan çıxardığınız dərsi dinləmək daha xoş olardı. Mən bu kitabı bizim kiçik film klubumuzda film ilə paralel oxumuşdum. Machbetin güc arzusu və insanın tale yoxsa seçim ikiləmi mənə görə kitabı Sheakespearenin oxuduğum ən yaxşı kitabı edir. Kitab eyni zamanda yazıçının olduğu 1- ci James dövrünün də bir aynasıdır və tarixin birbaşa şahididir.
ŞanoKurdî
Berhemeke di qada xwe de tek lêbelê ne pirr serkeftî ye. Gotarên li ser dîroka şanoya kurdî hatine berhevkirin û kirine pirtûk.
Keda amedekar û nivîskarên gotaran sax be. Di agahî û firehbûnê de pirsgirêk tune û pirr jî serkeftî ne. Lê gerek nêrîna xwe jî wek xwîner dîyar bikim.
Pirsgirêk ev in;
*Pirtûk li gorî rêzekê û bi pênûseke tek bi awayekî rêk û pêk bihata nivîsîn wê baştir bihata xwendin û jê sûdwergirtin.
*Pir gotar henin û gotar li ser qadekê nin, normal e li ser heman berhemê û navan bisekinin lêbelê mirov aciz dibe her gotarê de tiştê ku berê xwendî dîsa bixwîne. Ev tişta ji bo kronolojîya berhema dijwarîyê derdixe pêşberî me.
*Gotar pirr fireh in. yanî bilî şanoyê li ser meseleyên din jî pirr sekinî ne.
*Hinek peyv û hevok hene ku mirov nikare bi hêsanî fêm bike ka çi dixweze vebêje.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Pi ise serinin son kitabı. Sanırım Çi'deki heyecan fırtınasından sonra Pi biraz daha az heyecanlı geliyor. Bunun da sebebi artık daha gerçekçi bir anlatım ve daha çok düşünmeye sevkeden konuların üzerinde duruluyor olması. (seriyi o kadar sevdim ki P'i ye vasat demeye dilim varmıyor) daha kalın olduğu için önce biraz sevindiğimi (heyecan uzun sürecek diye) sonrasında ise zaman zaman sıkıldığımı hissettiğimde daha az sayfada olabilirdi diye düşündüğümü hatırlıyorum.
Sonuç olarak yazar din, siyaset, sanat, bilim, aşk, sevgi,sadakat ve daha bir çok konuyu öylesine gerçekçi ve öylesine mükemmel harmanlayarak sunmuş ki...
Can Manay'ın tutkulu aşkında, özge'nin biz olma çabasında, Ada'nın kaybolmuşluğunda, Bilge'nin yalnızlığında, Duru'nun egosunda, Deniz'in farkındalığında, Göksel'in kimsesizliğinde ve Sadık'ın arafında...
Her birinde senden, benden, bizden birşeyler var aslında...
Akilah Azra Kohen
Akilah Azra Kohen
Abdo Vazen - Havanın rəngini görən uşaq
Kitab 13 yaşlı gözdən əlil Basimin həyatından bəhs edir. Basim görə biləməyi ubatından adi məktəbə gedə bilmir. Odur ki on üç yaşında Beyrutda yerləşən Gözdən Əlillər İnstitutuna getmək üçün kəndini tərk edir. Orada o, Brayl əlifbasını öyrənir və özündə bilmədiyi istedadları kəşf edir. Kompyuterdə yazmağı öyrənir. Kitabxanaçı qıza kitabları Brayl əlifbasında yazmağa kömək edir.Özündən balaca siniflərə ərəb dili dərsi keçir. Basim oxumaq və yazmaq bacarığını inkişaf etdirmək üçün hər gün səylə çalışır. Çox arzu edir , çox çalışır. Ailəsi üçün darıxır. Əmisiqızı Zeynəb üçün çox darıxır.Uşaq vaxtından ona kitablar oxuyan Zeynəb ilə Basim yaşıddır.Basim onu uşaqlıqdan sevir. Zeynəb mərhəmətli, çalışqan qızdır.
Yazar əsərin sonunda Basimlə Zeynəbin sonluğunu oxucu təxəyyülünə buraxır.”Bir gün gələcək Zeynəbin gözləri mənim gözlərim olacaq..Bir gün gələcək hamı onu sevdiyimi öyrənəcəkdir…”
Basim özünə məktəbə gələndə uğur qazanacağına, çalışacağına söz verir. Çox çalışır və istədiyi nailiyyəti əldə edir.
Nəhayət Basim Təhsil Nazirliyinin keçirdiyi müsabiqəyə qatılır. Yarışda Basimi digər iştirakçılardan fərqləndirən əsas cəhət görmə qabiliyyətinin olmaması olur. Lakin bu fiziki məhdudiyyətinə rəğmən, o, birinci yerə çıxır. Bundan sonra Basim təhsil aldığı instituta işə qəbul edilir.
Əsəri oxuduqca nə qədər şeylərin bizim üçün çox adi olduğunu gördüm.Gözdən əlil uşağın “Hava nə rəngdədir?”- sualı məni düşündürdü.Görəsən heç görməyən birinə havanın rəngini izah edə bilərəmmi? Əlimizdə olanlar, bizə verilənlər üçün şükür etdim.
2012-ci ildə bu əsər uşaq ədəbiyyatı üzrə Şeyx Zayed kitab mükafatının qalibi olub.
Qədim Qala nəşriyyatı
P.S. Kitabla qalın,Ümidinizi itirməyin, Allah sizi bir yola çıxarıbsa o yolun sonunu özü
Bu romanı ilk dəfə oxuyanda məni ən çox vuran şey, onun qorxunc dərəcədə real olması idi. Atwood bu əsəri "spekulyativ bədii ədəbiyyat" adlandırır – yəni "olsa nə olar" sualından yola çıxan, gələcəyi deyil, əslində artıq tarixdə baş vermiş şeylərin ekstrapolyasiyasını təqdim edən bir roman. Və bu, onu saf fantaziyadan daha təhlükəli edir.
Gilead rejimində qadınlara oxumaq qadağandır. Bu, sadəcə bir məhdudiyyət deyil – bu, düşüncə qabiliyyətinin əlindən alınmasıdır. Offred-in gizlicə Scrabble oynaması, sözləri yad etməsi, öz hekayəsini kasetlərə danışması – bütün bunlar mənim gözümdə ən incə və ən güclü dirəniş formasıdır. Çünki rejim onun bədənini ələ keçirə bilər, amma sözlərini tamamilə əlindən ala bilməz.
Bu məqam mənə həmişə Hannah Arendt-in "şərin banallığı" anlayışını xatırladır. Gilead-da pislik qışqırmır, əksinə, sakitcə, ritual dillə – "Ona övgülər olsun", "Biz bunu lütflə qəbul edirik" – işləyir.
Romanın ən çox sarsıdıcı cəhətlərindən biri də qadınların bioloji funksiyalarına görə təbəqələşdirilməsidir: Damazlıqlar (qırmızı), Arvadlar (mavi), Martalar (yaşıl), Teyzələr (qəhvəyi)… Bu rənglər sanki bir şahmat taxtasıdır. Mənə elə gəlir ki, Atwood burada müasir cəmiyyətdə də qadınların tez-tez "ana", "işçi", "sevən", "bakirə", "fahişə" kimi dar qəliblərə salınmasını tənqid edir. Gilead sadəcə bu qəlibləri son həddə çatdırır.
Romanın ən faciəli personajı bəlkə də Serena Joy-dur. Rejimdən əvvəl o, ənənəvi ailə dəyərlərini təbliğ edən bir televiziya vaizi idi. Gilead qurulandan sonra isə onun da oxumaq hüququ əlindən alınır, bir "Arvad" olaraq evinə həbs edilir. Atwood bu personajla bizə "sistemi quranların da sistemin qurbanına çevrilməsi" ironiyasını göstərir. Məncə, Serena Joy – öz əlləri ilə öz qəfəsini düzəldən qadının ən acı timsalıdır.
Roman 1985-ci
Rêwîtiyeke Kurt-mancî li Welatê Pirpirokan
Mihteşşşem!
Piştî Mehmet Dicle, cara ewil e ez ji ziman û uslûba nivîskarekî hewqas hez dikim. Rûbar Elî, kekê ezîz, Xwedê yeke te bike hezarî û lingê te li keviran nexe.
Ev berhema li ber destê me, Welatê Pirpirokan, çend meh berê ji weşanxaneya Nûbiharê derket. Berhem ji 9 çîrokan pêk tê û li ser hev 78 rûpel e. Hemû çîrok pişta xwe dispêrin rastî û pirsgirêkên civakî. Nivîskar van pirsgirêkan ji nû ve honandiye û bi zimanekî helbestkî, bi helwesteke henûn, bi hûrik hûrik vegotiye. Ev berhema wî ya duduyan e, ya ewil Spêle (herçî nexwendine hûn li hêviya çi ne?!:) jî kêm zêde wiha baş û serkeftî bû. Lê dikarim bibêjim ku Rûbar Elî xwe ji aliyê vegotinê ve gelekî pêş xistiye. Gelek nivîskar hene tu dibînî bi dehan pirtûkan dinivîsin lê tu di wan de pêşketinekî an jî guherîneke erênî nabînî. Ji cihekî şûn da ev dibe dubarekirin û ji tehmê derdikeve. Lê Rûbar Elî berê xwe daye pêşketinê..
Piştî xwendina herdu berhemên wî, baş serwext bûm ku Rûbar Elî çavdêrekî gewre ye û bala wî tim li ser hûrgilîyan e. Ya ku berhemên wî ewqas serkeftî dikin ne mijara çîrokan e, lewra mijar pirr nas û ji nava me ne, tiştekî efsûnî jî tune ye di çîrokên wî de, hemû ji rastiyê ne û bi nêrîneke realîst hatine nivîsandin; bellam gelek caran tişta muhîm ne "çi" ye, ew "çawa" ye. Yanî mebestim çi ye? Eve ye: Rûbar Elî wekî gelek nivîskarên kurd, ji bîra miletê xwe avê vedixwe, dibe şahidê pirsgirêk û rasteqîniya miletê xwe, piştre tê van tiştên ku şahidiya wan kiriye ji nû ve lê bi şêwazeke derasayî dihûne, vedibêje. Ango beriya ku em li ser sekeftîbûna vê berhemê rawestin, divê em vê pirsê ji xwe bikin, ka gelo vî nivîskarî van çîrok û bûyerên tê da "çawa" vegotiye, bi şêwazeke çawa? bi zimanekî çawa? bi nêrîneke çawa? Bersivên van pirsan dikin ku em li ser serkeftîbûna berhemê çend tiştan