“bazen kin kusuyorum mucitlere
çıralı bir hayatı özlüyorum”
DOĞADA TATİL 75 KAMP ALANI
Ağva ve Şile, İstanbul
İğneada, Demirköy-Kırklareli
Kadırga Koyu, Çanakkale
Gelibolu Milli Parkı, Eceabat-Çanakkale
Kapıdağ Yarımadası, Erdek-Balıkesir
Cunda ve Çamlık, Ayvalık-Balıkesir
Karagöl, Karşıyaka-İzmir
Dilek Yarımadası Milli Parkı, Kuşadası-Aydın
Knidos, Datça-Muğla
Mazı Koyu, Bodrum-Muğla
Gökova, Bodrum-Muğla
Aktur, Datça-Muğla
Çubucak ve İnbükü, Marmaris-Muğla
Katrancı Koyu, Fethiye-Muğla
Kıdrak / Ölüdeniz, Fethiye-Muğla
Kelebekler Vadisi, Fethiye-Muğla
Kabak Koyu, Fethiye-Muğla
Aperlai, Demre-Antalya
Korsan Koyu, Kumluca-Antalya
Andriake Kamping, Demre-Antalya
Alara Uçansu Şelalesi, Gündoğmuş-Antalya
Kaş, Antalya
Adrasan, Kumluca-Antalya
Çıralı, Tekirova-Antalya
Olympos, Tekirova-Antalya
Köprülü Kanyon, Manavgat-Antalya
Taşucu, Silifke-Mersin
Konacık, Arsuz-Hatay
Salda Gölü, Yeşilova-Burdur
Kovada Gölü, Eğirdir-Isparta
Reklam
“Bazen hayatta hiç beklemediğin bir anda karşına bir şey çıkar ve parmağını uzatıp bir şey gösterir sana.”
“Neymiş o şey?”
“Bir roman kahramanı mesela. Kitapta bir laf eder. Altı çizilecek cıralı cümlelerden değil ama, kendi halinde bir cümle. Bir tek sen cımbızlarsın onu kitabın kalabalığından. Sırf sana bir şey anlatır o cümle. Başka herkese susar.”
Güneş batmak üzereydi. İçerisini sulu kan renginde bir ışık doldurmuş, duvardaki küçük aynayı çıralı çam alevi gibi parlatmıştı.
Tam Kendini Seveceksin...
Üç yıldır ölüyorsun Hatice
Yataktan kalkıyorum, ölüyorsun
Odadan odaya geçiyorum, ölüyorsun
Su içiyorum, boğazımda mezar gecesi bir taş
Bademaltı'ndayız, ayaklarını sevdiğin günler
Ölüler de soluk almak ister
Limon çiçeklerinden bir yaşama ayini
"Yaptım mamur ettim geri devirdi" diyor bir ses* (*Sefil Selimi)
Gözbebeklerinden topuklarına çekiliyor dünya
Eteklerinden düşüyorum, düşüyorum.
İşten geliyorsun, kış, soluğun saçaksız kuşlar
İki omzunda bitmiş gün
Ellerinden tutuyorum
Birden ölüyorsun.
"Bugün çok güzelsin" diyor Ayşegül Hemşire
İçinde bir nazlı göl usulca yapraklanıyor
Tam kendini seveceksin
Ölüyorsun.
Çıralı'ya gidelim haydi, nar çiçekleriyle
Yaseminlerle silelim ilaç kokularını
Kalkacaksın, ölüm ayaklarında bir isteksizlik.
Bizim o elleri gökyüzü doktorlarımız
"Hatice abla" diyorlar, hepsi birer Lokman iyiliği
Gözlerin bir daha tutunuyor dünyaya
Ölüyorsun.
Yirmi yaşımız siyah beyaz bir zaman
Ankara henüz ana rahmimiz olmamış
Sayfa 28
İncelik ne biliyor musun? Ne renk cümbüşünü parfüm kokusuna satmış bir demet çiçek, ne yapay zamanların dudaklara astığı sahte gülüşler. Ne modern evlerin insansızlığa açılan pencerelerinden komşu kızına hiç duyuramadığımız iç çekişlerimiz, ne karmaşa yüklü caddelerin doğurduğu insan yükü arasında savrulup giden selamlarımız. Ne toprakça yaşlanan, çeyiz sandıklarına dürüp büküp katladığımız göstermelik merhametimiz, ne tek satır yazma, çözüme ortak olma cesareti gösteremeyip dost meclislerinde gidişata salladığımız küfürler. Ne yaşarken elinden tutamayıp ölümüne mekanik ağıtlar yaktığımız insanlık, ne ince bir şişenin dibinden baktığımız, baktıkça boğazladığımız, içtikçe düştüğümüz görmezden gelme yalnızlığı. Ne kendimiz dışında kalanlara uzatamadığımız el, ne karanlık bir şehre bulanık bir ay düşüren korkularımız ne de yüzü içimize dönük küçük bir çocuğun zifire dönmüş gözlerinde kalan karanlık özürlerimiz. İnsanın, başkasının acısının içinden geçmesi, incelik. "Dicle'de ay bulanık"ken, "aydın" sorumluluğu sıcak yatakları uyurken, artık "Hiçbir pencereden kötülük gelmeyeceğini ummak, "Bir meydanda bütün silahları yakma"yı arzulamak, "Bütün acıları aşka çevirmeyi istemek. Mecnun'da uzayan, Leyla'ya kısalan sevdaları bütün eski zamanlara, yeni aşklara akrep ve yelkovan etmek. Başkasının yokluğuyla varlık bulanı, yangının orta yerine düşen ağıdı bastıran eğlence sesini, bir coğrafyada inanç, umut, çocuklar duman duman kanarken "Yüreği yalnız kendiyle dolu" olanı, "canı cehenneme" deyip "kardeş bir mavi"ye boyamak. Çocukluğun buğday tarlasında sararan başaklardan çiçekler derip, sözlerini "mazlumların rüyasından" seçmek. Her akşam aynı saatte Zeytin'in balkonda sahibinin dönüşünü beklemesi. Bir köpeği öylesine kendine sevdalandırmak. Küçücük torununa merhametinden çektiği
Reklam
Reklam