rhysand yanı ne dıyebılırım ki...senı okudugum gunlerı özledım:(
oncelıkle bu kıtap bu cok kişinin oldugu gibi benimde serıdekı favorı kitabım. bu kıtapla beraber aslında esas erkegı, asıl olayları ogrenıp konu ve karakterler daha da derınlesıyor cok ama cok keyıfle okumustum.
feyre ve rhysand best couple sizi ayrı dusunemıyorum ama rhysand benım yanımada cok yakısırdı :D <3
Ev - Nermin Yıldırım
Nermin Yıldırım'ın Ev kitabını bitirdiğimde bir süre öylece boşluğa baktım. Seher'in hikâyesi sadece bir ev arayışı değil, ait olabileceği bir yer ve kendini bulma yolculuğuydu benim için. Kitap boyunca onunla birlikte özledim, umut ettim ve aradım. Bu yüzden sonunda kendine bir ev olması beni hem mutlu etti hem de derinden hüzünlendirdi. Nermin Yıldırım'ın sade ama etkileyici anlatımı, karakterlerin duygularını okura öyle güzel geçiriyor ki bazı sayfalarda kendimi Seher'in yanında yürüyormuş gibi hissettim. Kitabı kapattığımda aklımda kalan cümle ise şuydu: "Utanmıyorum gözyaşlarımdan, kıymetini biliyorum." Sanırım bu cümle kitabın ruhunu da çok güzel yansıtıyor. İçime dokunan, bende uzun süre yaşayacağını hissettiğim çok özel bir okuma deneyimi oldu.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Yaz geldi yaşasın ;)Edebiyat
Bu kitabı 
Yaza Yolculuk tam da yazın başında okumak çok iyi geldi bana. Sayfaları çevirdikçe fark ettim ki ben yazı gerçekten özlemişim.
Bazı satırlarda sabahın erken saatlerindeki hafif serinliği, bazılarında denizden gelen tatlı esintiyi hissettim sanki. Yaz kahvaltıları, yaz sofraları, keyifler hepsini özledim.
İnsanının içini yormayan, aksine yumuşacık dokunan bir sıcaklık vardı öykülerinde...
Ve 
Tomris Uyar' ın kalemine bir kez daha hayran kaldım.
Yaza Yolculuk tam da yazın başında okumak çok iyi geldi bana. Sayfaları çevirdikçe fark ettim ki ben yazı gerçekten özlemişim.
Bazı satırlarda sabahın erken saatlerindeki hafif serinliği, bazılarında denizden gelen tatlı esintiyi hissettim sanki. Yaz kahvaltıları, yaz sofraları, keyifler hepsini özledim.
İnsanının içini yormayan, aksine yumuşacık dokunan bir sıcaklık vardı öykülerinde...
Ve Tomris Uyar' ın kalemine bir kez daha hayran kaldım.
O kadar güzeldi ki kelimelerim anlatmaya yetmiyor. Kitabın olay örgüsü, karakter gelişimi, kurgunun sonuçlanması, karakterlerin insan olduklarını belli etmeleri (bir çok distopik ve fantastik kitapta belli değil), savaş sahneleri hepsi o kadar mükemmel ki anlatamam okumanız gerekiyor. Tüm hayatın griliğinin seri boyunca yüzümüze vurulması o kadar güzeldi ki son sayfalara geldiğimde bu 5 insanı ölümüne özleyeceğimi hissettim ki bitirmemin üzerinden beş dakika geçmesine rağmen oldukça özledim. Tüm karakterlerin kitabın sonunda kocaman bir sarılmaya ihtiyaçları vardı
TÜM KİTAP HODBİN ÇOK İYİYDİ
Susamurlarının ardında kalan hüzün
Bazı kitaplar olaylarıyla değil, bıraktığı hisle akılda kalır. İki Yeşil Susamuru da benim için tam olarak böyle bir kitap.
En sevdiğim yanı, karakterlerin kusursuz olmamasıydı. Çünkü gerçek hayatta da kimse ne istediğini tam olarak bilmiyor. Nilsu’nun gelgitleri, Teo’nun kırılganlığı ve ikisinin de kendileriyle verdiği mücadele bana oldukça insani geldi. Kitap boyunca “Keşke birbirlerini biraz daha anlayabilseler.” diye düşündüğüm çok yer oldu.
Kendi insani ilişkilerimle kıyasladım. Gerek isminden gerek konusundan bana çok dokundu.
Finali ise herkesi mutlu etmeyebilir. Çünkü her şey net cevaplarla bitmiyor. Ama bence kitabın güzelliği de burada. Hayatta bazı ilişkiler tamamlanmaktan çok iz bırakır. Kitabın son sayfasını kapattığımda içimde kalan duygu tam olarak buydu: Bazı insanlar hayatımıza kısa süreliğine girse bile uzun süre bizimle kalıyor
Birbirine geç kalan iki kalbin, hüznün, büyümenin kaybettiridiği an’lar ile bazı insanların aslında hiç gitmediği kanaatine vardım.
Bu kitabı okurken sık sık kendi susamurumu düşündüm.Bazı satırlarda ona rastladım, bazı cümlelerde onu özledim. Nilsu ve Teo’nun hikâyesi bana şunu hatırlattı: İnsan bazen birini hayatına sığdıramasa da kalbinden çıkaramıyor..
Ruhumun Anlam Arayışı.
Bu kitabı okurken içimde eskiden kalma bir yaranın tekrar deşildiğini ve kanatıldığını hissetim. Bu kitap bazen yeni bir duygu yaratmaz; zaten içeride duran bir duygunun üstündeki örtüyü kaldırır.
Kitap sanki bana C.’yi değil, kendimi göstermiş gibi.
C. karakterinin en büyük problemi aslında aylak olması değildir.
Onun problemi şudur:
Hayatın sıradanlaşmasına tahammül edemez.
Sürekli “başka bir şey” arar.
* Daha gerçek bir sevgi.
* Daha gerçek bir ilişki.
* Daha gerçek bir hayat.
Ama bulduğu her şey bir süre sonra eksik gelmeye başlar.
Bu yüzden kitap boyunca insanda tuhaf bir sıkıntı oluşur.
Çünkü bir noktadan sonra okuyucu şunu sormaya başlar:
“Ya benim hayatım da rutine dönüşmüşse?”
Bendeki kanayan eski yarada buydu. Çoktandır rutine dönen ama fark etmediğim beni acıtan bir hayat.