Drina... Ebedî köprü, ölümlü insanlar...
Edebiyatın sadece kelimelerden ibaret olmadığını, aynı zamanda taşın, suyun ve zamanın da bir hafızası olduğunu bize en çarpıcı şekilde anlatan bir başyapıt: İvo Andriç'in Nobel ödüllü eseri *Drina Köprüsü*.
Bu romanı klasik bir olay örgüsü veya tek bir başkahraman arayışıyla okumak, metnin barındırdığı sosyolojik ve psikolojik laboratuvarı ıskalamak demektir. Çünkü bu eserde başkahraman etten kemikten bir insan değil; doğanın o evcilleştirilmemiş, kaotik ve yıkıcı gücü olan Drina Nehri'ne vurulmuş estetik bir pranga, yani köprünün ta kendisidir. Metin boyunca bireysel ömürlerin faniliği ile köprünün temsil ettiği ebediyet arasındaki ontolojik tezada şahit oluyoruz.
Roman, bizleri Osmanlı'nın bölgedeki mutlak hegemonyasından alıp, Avusturya-Macaristan'ın getirdiği rasyonel ama bir o kadar da sömürücü kapitalist moderniteye, Lotika'nın oteline, demiryolunun getirdiği toplumsal yabancılaşmaya ve en nihayetinde I. Dünya Savaşı'nın o korkunç yıkımına götürüyor. Köprünün ortasındaki "Kapiya" (Kapı) sosyal hayatın, ilk aşkların, siyasi tartışmaların kalbi olduğu kadar, iktidarın kanlı bir teşhir sahnesi.
Burada ayrı bir parantez açmak istiyorum: Sabotajcı Radislav
Andriç, iktidar ve şiddet diyalektiğini belki de edebiyat tarihinin en çarpıcı, en kan dondurucu sahnelerinden biriyle önümüze serer: Radislav'ın canlı canlı kazığa oturtulması. Unişte köyünden Radislav, angaryaya ve zulme isyan ederek köprü inşaatını geceleri sabote eden bir köylüdür. Yakalandığında, yozlaşmış bürokrasinin ve otoritenin yüzü olan Abid Ağa tarafından korkunç bir cezaya çarptırılır. Çingene cellat Mercan tarafından ustalıkla kazığa oturtulan Radislav, iskelenin tepesine dikilerek halka korku salacak bir "ibret anıtına" dönüştürülmek istenir.
Ancak iktidarın biyopolitik şiddeti tam da burada
Bir gemide; dünyanın en büyük satranç ustası Mirko Czentovic ile gizemli ve ürkek bir yabancı olan Dr. B.’nin karşılaşması üzerinden 'takıntı' ve 'özgürlük' gibi kavramları, hiç beklemediğimiz olağanüstü bir hikâye ile bizlere aktarıyor. Bu iki kişinin mücadelesi için satranç oyununun seçilmesi mükemmel ötesi. Hangi şartlar altında olursa olsun, özgürlüğü alınmış bir kişi insanlığını ve aklını kaybeder. Naziler tarafından tutsak olan Dr. B, akıl sağlığını korumak için daha önce oynanmış satranç oyunlarını içeren bir kitap ile hayata tutunmaya çalışıyor. Yıllar sonra kendini istemeden de olsa dünyanın en iyisi Mirko Czentovic ile satranç oynarken bulur; bu, geçmişine uzanan bir kapıyı açar. Mirko Czentovic; duygudan ve ruhtan yoksun, sadece kazanmak için oynayan, bunun dışında olan hiçbir şeyi umursamayan bir kişidir. Daha fazla detaya girmek istemiyorum. Sürekli düşmeyen temposu ile bir seferde okunacak, kitap okumayı sevdirecek bir eser.
Reklam
Osmanlı İmparatorluğu'nun çöküş döneminden 20. yüzyılın ortalarına kadar uzanan, Doğu ile Batı'nın arasında sıkışmış İsyan Kitadar'ın hüzünlü hayat hikayesini büyük bir hayranlıkla okudum. Amin Maalouf, Beyrut ve Adana gibi kadim liman kentlerinin canlı fonunda, savaşların yok ettiği hayatları, kimlik çatışmalarını ve imkansız bir aşkı muazzam bir akıcılıkla anlatmış. Ortadoğu’nun o çok kültürlü, renkli ama bir o kadar da trajik geçmişine hüzünlü ve derinlikli bir yolculuk yaptım.
Aziz Bey; öykü dünyasının en hüzünlü, en gerçek kişisi...
Aziz Bey Hadisesi bir aşk uğruna sahip olduğu her şeyi kaybeden yaşlılığın yalnızlığına sürüklenen bir adamın çöküş hikayesi. Dili akıcı ve yoğun duygusallık var kitapta. Hüzünlü ama insan kadar gerçek bir öykünün anlatıldığı çok dokunaklı bir eser. 
Ayfer Tunç un okuduğum dördüncü kitabı ve yazımı, anlattığı duygular yine çok etkileyiciydi. Çok kısa, ancak sayfa sayısına ters orantılı olarak oldukça yoğun bir kitap olduğunu düşünüyorum. Okuyan herkesi etkileyeceği kesin. Keyifli okumalar dilerim...
Aziz Bey Hadisesi bir aşk uğruna sahip olduğu her şeyi kaybeden yaşlılığın yalnızlığına sürüklenen bir adamın çöküş hikayesi. Dili akıcı ve yoğun duygusallık var kitapta. Hüzünlü ama insan kadar gerçek bir öykünün anlatıldığı çok dokunaklı bir eser. Ayfer Tunç un okuduğum dördüncü kitabı ve yazımı, anlattığı duygular yine çok etkileyiciydi. Çok kısa, ancak sayfa sayısına ters orantılı olarak oldukça yoğun bir kitap olduğunu düşünüyorum. Okuyan herkesi etkileyeceği kesin. Keyifli okumalar dilerim...Yüzyıllık Yalnızlık Eser İncelemesi
Puan vermedi
Yüzyıllık yalnızlık sadece bir hikaye değil, insanlık durumunu ve toplumsal hafızamızı yansıtan ilginç bir yapıttır. Yazar, kendi çocukluk anılarından esinlenerek hayali bir kasaba kurgulamıştır. Hiçbir yere çıkmayan, hayali yolculuğumuzda bile kasabadan, başka yere doğru yürüdükçe gerçek dünyadan uzaklaştığımız, kaybolduğumuz düşsel bir mekan yaratılmış. Yazar mekanı öyle kurgulamış ki, okuru özgür bırakmak yerine sadece onun istediği yerlere gidilmesine olanak tanımış, onun yaratmadığı yerlerde ise boşluğa düşüyoruz, hayali coğrafyayı kendi fiziksel coğrafya imgelemimizle devam ettiremiyoruz. Jose Arcadio Buendia ve karısı Ursula böyle bir coğrafyaya gelip yeni bir hayat kurmak amacıyla Macondo kasabasını inşa ederler. Her şey saf, doğal, temiz ve el değmemiştir. Zamanla kasaba genişliyor, ailenin çocukları oluyor ve kasabaya farklı yerlerden çingeneler geliyorlar, yanlarında daha önce görmedikleri eşyalar, araç gereçler, gösteriler, ritüeller ile birlikte. Ve tabiki Melquiades. Bu yenilikler Arcadio'nun ilgisini çekiyor ve merak duygusunu tetikleyerek atölyesinde günlerce, haftalarca sadece onunla ilgilendiği icatlar, keşifler üzerinde çalışmaya başlıyor.
Bu hikâyenin o kadar büyüleyici, o kadar acayip bir akışı var ki; zaman bu kitapta bildiğimiz gibi düz bir çizgi hâlinde ilerlemiyor. Adeta kendi kuyruğunu ısıran bir yılan gibi sürekli bir sarmal çizip duruyor. İsimler bile hep aynı: José Arcadio'lar, Aureliano'lar, Amaranta'lar nesilden nesile aktarılıyor. Sanki her yeni doğan çocuk, bir önceki kuşağın kaderini, hatalarını, suçluluk duygusunu ve en önemlisi de yalnızlığını miras alıyor. Mesela ikinci kuşağın en çarpıcı karakteri Albay Aureliano Buendía'yı düşün. Adam tam yirmi yedi kere isyan bayrağı çekip iç savaşa katılıyor ama hiçbirini kazanamıyor. Çünkü
Puan vermedi·128 syf.·
2026 13. kitabı
Osamu Dazai’nin yazdığı bu roman, savaş sonrası Japonya’da soylu bir ailenin çöküşünü anlatır. Eski düzenin zenginliği ve gücü yok olurken, aile bireyleri yeni dünyaya uyum sağlayamaz ve dağılır.
Kitap; çöküş, yalnızlık, değişim ve umutsuzluk temalarını işler. Özellikle bireyin toplumsal dönüşüm karşısındaki çaresizliği öne çıkar.
Kısaca eser, bir ailenin hikâyesi üzerinden bir dönemin sona erişini anlatan hüzünlü bir romandır.
Reklam
Reklam