hiçbir şey varmış ya da yokmuş
gibi durmuyor!
bu yaptığımız yolculuk değil,
-yolculuksu bir şey;
sanki gitmiyor gibiyiz, giderken…
çöldeyken, ağaçlar inerken,
gölgeleri içlerinde kalırdı,
hangi kum saatidir, ki bize
geç kalmışlık duygusu verirdi?
oysa, vakit çok erken…
derin deniz diplerindeki yengeç
akrebin zevâl vaktidir, çöldür—
bas bağrına kıskaçlı, istersen öldür!
varoluş yavaş yavaş gömülür
kendine… ve sahibi oluyor er geç,
şiirin ıssızlığı geçerken…