Kim miyim:
Kendini hiç aldatamayan —
atlatamayan
kendini hiç
dağ yollarında, çöl kuyularına.
Hep aynıyı
hep yaşayan
hep anlayan
yaşadığını aynıyı
hep.
Böyle devam edecek, ta ki dünya kadınlar için güvenli bir yer haline gelene kadar.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
artık ısıtmıyorsun aşk
ey buz tutmuş güneş
göğsüm, umutsuz bir çöl
yorgunum, yoruldum aşktan bile
çöl ve hiçŞiir
hiçbir şey varmış ya da yokmuş
gibi durmuyor!
bu yaptığımız yolculuk değil,
-yolculuksu bir şey;
sanki gitmiyor gibiyiz, giderken…
çöldeyken, ağaçlar inerken,
gölgeleri içlerinde kalırdı,
hangi kum saatidir, ki bize
geç kalmışlık duygusu verirdi?
oysa, vakit çok erken…
derin deniz diplerindeki yengeç
akrebin zevâl vaktidir, çöldür—
bas bağrına kıskaçlı, istersen öldür!
varoluş yavaş yavaş gömülür
kendine… ve sahibi oluyor er geç,
şiirin ıssızlığı geçerken…
Biz hep üzgün çocuklarız sevgili Hera
Hüznü büyütürüz, ülkemizin koynunda
Sadece aşkta çoğalırız çöl nakışlarında
Sayfa 169 - Beni benden al sevgilim, artık aşklar yamalı
