Ve sen, onların en sevdikleri, şimdi bir süre benim etimin eti, kanımın kanı, soydaşımın soydaşı, cömert şarap testim olacaksın, sonra da yoldaşım ve yardımcım olacaksın. İntikamın alınacak çünkü onların hiçbiri senin ihtiyaçlarına cevap vermeyecek. Ama şimdiye kadar yaptıkların için cezalandırılacaksın. Bana engel olunmasına yardım ettin. Artık ben çağırınca geleceksin. Beynim sana 'Gel!' dediğinde benim isteğimi yerine getirmek için ülkeler ve denizler aşacaksın. Öyle olursa böyle!'
İçli hikâyelere girip çıktı: Yavrular asfaltta savrulmuş. “Cahil hayatlar” dedi. Tepesinde Rahman ve Rahim Olan Allah’ın Adıyla”, çamurluğunda "Yalanım Yok” yazan çift dingilli damperlinin altında kalmışlar. Gözyaşlarını sakalına gömmüş Hayri. Cami avlusunun köşesinde öylece yığılıp kalmış. O günden sonra sokaklara düşmüş, köşebaşlarında cömert aranır, gelip geçenden himmet umar, şarap parası dilenir olmuş. “Neşe sahte, üzüntü gerçek” demiş, kalan sıngın ömründe.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Aşk ile...
"daha içiyoruz..." diye
rakıyı işaretledim
şarap da şölendir ama
Cumhuriyetin tahtında
rakıdır içilen dedim...
Bir Şair Bir Kitap
Haydar Ergülen – 40 Şiir ve Bir
'Bütün bahçeler sende toplanmış, gül müsün nesin?'
Hafız
**
O nane likörüne bayılırdı ama, ben onu
sıcacık bir kahvenin dumanına benzettim,
o da beni birine benzetmiş olmalı ki, tuttu
aşk derdine düştü, şimdiyse terketme sevdasında!
**
Aşk dünyaya bizden önce gelmiş de erkenden
açmış gibi dükkânını, onun kokusuyla tamdım
aktarları, acı sözlerini aşkın tuzu biberi saydım,
onun huylarıyla karşılaştım eski tuhafiyelerde:
**
Şimdi yanık şekerim sert, hayat ondan da dert,
ben zaten tiryakiyim, ayrılık aşktan da berbat!
Ah karamela, şekerim, aşk tatlı da insanlar berbat!
*
Üstünde yağmurdan başka hiçbir şey yoktu
anlam olmak için yeterince çıplaktın
şiirin nasıl bir şey olması gerektiğini
hatırlatıyordu gözlerin, sana böyle inandım:
**
Maviydin bir özletip bir geri çekiyordun denizlerini!
**
taşındın üstümüze yeni komşumuz
gibi, eski ahşap huysuzdur,
sızlandım durdum önce:
Kalbim terketme evini!
Kırmızı Kedi
Yatmakta ne zorluk olabilir ki, yatağa uzanıp öylece, dümdüz yatmakta ? Şu dünyada karşılaştığımız tüm zorlukları gözden geçirince, hareketsiz yatmanın, diğerleriyle kıyaslandığında bir hiç olduğunu keşfettim. Her leş kımıldamadan durabilir.
Sosyalizm yoktu artık. Benim için neyin önemi olabilirdi, alınan onca aydınlatıcı bilimsel sonuca tezat oluşturacak şekilde, dünya hala özel mülkün nesnesi olmaya devam ettikten sonra ? Bu yüzden de birçoklarına günlük ihtiyacı olan ekmek ve insanlığın her biri gününü güzelleştiren o özgürlük payı verilmedikten sonra ? Ben bunlardan herhangi birine sahip miydim acaba ?