Monoteizme inannaların asıl sorunı şu gerçeğe dayanır: Bir yanda farklılıklara karşı hoşgörülüdürller (benim Tanrı'ma inanan herkes kardeşim olur), ancak diğer yanda yeni duvarlar inşa ederler. Ve bu duvarlar asla yıkılamaz; bir kere tek ve biricik hakikate ulaştığımda, neden aramaya decam etmem gereksin ki? Yapışalacak tek şey bu hakikati başkalarına duyuröak ve fırsat olduğunda onları buna inanmaya zorlamaktır. Hakikate sahip olmak öyle saplantılı bir şeydir ki, etrafına inşa edilmiş duvarlar ancak daha güçlü, yüksek ve fethedilmez hale gelebilir. Diyalog ve etkileşim sadece lüzumsuz olmakla kalmayıp tamamen kenara atılır, sahip olunan hakikatin verdiği mutluluğa zarar verir. Geriye kalan tek şey din değiştirme , gözleri açma ve olağanüstü koşullarda hasımları dışlama hatta katletmedir. Monoteizmin takipçiletine karşı esas itirazım işte budur Zygmunt.