Hayat bu, hayat der;kimi ölür,kimi doğar,kimi evlenir.Biz de boyuna yaşlanıyoruz.Değil yıllar,günler bile birbirine benzemiyor.Ne iştir bu.Keşke bugün tıpkı dün gibi,dün de tıpkı yarın olsa,ne güzel olurdu...İnsan düşündükçe kötü oluyor...
İnsanların mimikleri ve jestleri son derece acemiceydi; diksiyonları inanılmaz bir şekilde bozuktu. Birçok kelimeyi yanlış söylüyorlardı. Başarısızlıkları bu yüzdendi. Birçok insan da kendisine uygun olmayan rolü benimsiyordu. İyi bir yönetmenin varlığına büyük ihtiyaç vardı.
“Demek bunun için insanların arasında bulunmaya katlanamıyorum. Bu yüzden, onlar kötü oyunlarına başlayınca, kaçacak delik arıyorum.”
Her şey çok çabuk değişiyordu. Artık bunu anlamıştı. Bir at bir gecede yaşlanıp sakatlanabilirdi. Bir arkadaş da aynı hızda bir yabancıya dönüşebilirdi.