Mən elə halları bilirəm ki, himayəmizdə olanın “tanrı” adlandırdığı şey tavanın sol küncündə, ya öz beyninin içində, ya da çarmıxda yerləşirdi. Amma Düşmən haqqında bu mürəkkəb təsəvvürün mahiyyəti nə olursa olsun, əsas məsələ budur: çalış ki, himayəndə məhz öz təsəvvürünə — özünün yaratdığı bütə dua etsin, onu Yaradanın Özünə yox.
Onu buna da məcbur et ki, ibadət etdiyi obyekti durmadan düzəltməyə, yaxşılaşdırmağa çalışsın və dua edərkən daim bunun haqqında düşünsün.
Çünki əgər o, aradakı fərqi görsə və dualarını şüurlu şəkildə ‘Düşmən haqqında beynində yaratdığı xəyala’ yox, ‘həqiqi Düşmənin Özünə’ yönəltsə, bizim vəziyyətimiz ümidsiz deməkdir.”