Ebrar Baş
@dArc
2 okur puanı
Kasım 2017 tarihinde katıldı
Bir mücadelede insan ya karşı tarafı tamamıyla alt eder yahut kendi alt olur. Iddialı bir kimsenin ömrü daima başkalarıyla mücadele içinde geçer.bundan kurtulmaya imkan yoktur.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Etkinlik boyunca sayısız Saramago eseri okudum ve itiraf ediyorum bir yazarı bu kadar sevebileceğimi düşünmemiştim. Tarza alışmak başlarda zor gelse de, kitaplar değiştikçe virgüller beni adı bilinmeyen ülkelere aldı götürdü.. Okumadığım kitaplarını da mutlaka okuyacağım..
İsmi nedeniyle etkinliğin sonuna bırakmıştım Ölüm Bir Varmış Bir Yokmuş'u. İyi ki de öyle yapmışım. Konu ise şöyle;
Adı bilinmeyen ülkede önceleri her yerde olduğu gibi ölüm varmış; yaşlananlar, hastalananlar vakti gelince ölüyormuş. Ne yazık ki gençleri ve çocukları da gafil avlıyormuş ölüm. Sonra bir yılbaşı ertesi kimse ölmemeye başlamış. Önceleri sonsuza kadar yaşam zırvalarına sevinirken, işin ciddiyetini kavradıkça korkmaya başlamış insanlar.. Hastalar ve yaşlılar ölmek için yalvarır duruma gelmiş, aileler ne yapacaklarını şaşırmış. Hükümet, sigorta şirketleri, cenaze hizmetlerinde çalışanlar ve daha niceleri isyan etmeye başlamış. Kiliselere güven kalmamış, inançlar sarsılmış, yetmemiş bir de işin içine mafya girmiş. O da yetmemiş greve giren ölümün nerelerde çalışmaya devam ettiğini aramaya koyulmuş halk.. Hastanelerde yatanlar artmış, ekonomik sorunlar boy göstermiş, işler çığrından çıkmış, kısacası ölüm olmadan yaşayamaz duruma gelmiş adı bilinmeyen ülkenin insanları.. Sonra bir şey olmuş, hem de öyle bir şey ki insanlar yaşadıklarına sevinseler mi öleceklerine üzülseler mi bilememişler.. (Bundan sonrası ipucuna girer o nedenle gerisi kitapta :D)
Sonlara doğru öyle farklılaştı ki eser, bu kadar iyi yazılamaz dedim kendi kendime..
Okurken aklıma birçok soru geldi bunlardan biri en önemli olandı bence;
Öleceği zamanı bilerek yaşamak mı daha kötüdür yoksa hiç ölmeyeceğini ve hastalıklarla boğuşsan da yaşayacağını bilmek mi?
Elimde öyle bir kitap vardı ki, her bölüm ayrı güzeldi hele ki son
Boş hayalleri, boşu bouşna büyütmeyin,
Sayfa 16
"Keşke aşık olabilseydim" dedi Dorian Gray, sesinde derin bir acıyla. "Ama tutkuyu yitirmiş, arzuyu unutmuş gibiyim.Kendime fazla dönüğüm.Kendi kişiliğim benim için bir yük haline geldi.Kaçmak, uzaklara gitmek, unutmak istiyorum."
