Geçmişe bakmaya da korkuyorum.Orada daha çok mutsuzluk var. Bunları hatırlamak bile kalbimi parçalamaya yetiyor..
Özgürlük, yalnız kalabilmeye denir.İnsanlardan uzaklaşabiliyorsan, onlara hiçbir muhtaçlığın, paraya ihtiyacın, sürüye uyma iç güdün, aşka, şana şöhrete hevesin ya da merakın yoksa özgürsündür, bunların hepsi sadece yalnızlık ve sesizlikten beslenir.
Hayatım,meleklerin yuhalamaları arasında afişlerden silinmiş, sadece ilk perdesi oynanmış bir trajedi.
Dostlar mı? Bir tane bile yok. Olsa olsa, aramızda bir yakınlık olduğunu sanan tanıdıklar, trenin altında kalsam, cenaze günü de yağmur bastırsa üzülürler belki.
Dünyayı kaybettim.
Ruhumun en derin yerinde yoğun, gözle görülmez bir ıstırap var.
Karşımda konuşan kişinin yüzündeki mimikleri en ince ayrıntısına kadar yakalarım,cümlelerindeki milimetrelik sapmaları fark ederim.Duyduğum halde aslında onu dinlemez bambaşka şeyler düşünürüm ve aramızda geçen konuşmadan en az anımsadığım,o sırada sarf edilen sözler olur.