Anne
Annemle karşılaştırıldığında her șey küçük, acınası, eskimiş görünüyordu gözüme; kendimi bile dedem gibi yaşlı hissediyordum. Beni güçlü dizlerinin arasına sıkıştıran annem ağır, sıcacık elleriyle saçlarımı okşuyor...
Anılarını affedemeyeceksen nahak yere özür dileme demişti dedem. Sen önce kendini kusurundan azat et, etmeyeceksen boşuna dilini çürütme derdi. 
Rahmetli dedem de EcevitçiymişSiyasi Tarih
Ecevitçilik gün geçtikçe güçleniyor. Genel müdür Ecevitçi, yardımcıları Ecevitçi, daire başkanı Ecevitçi, şef Ecevitçi, şef yardımcısı Ecevitçi, o Ecevitçi, şu Ecevitçi, bu Ecevitçi...
Herkes ölünce ardında bir şeyler bırakmalı, derdi dedem. Bir çocuk,bir kitap,bir tablo inşa edilmiş bir ev veya duvar, yapılmış bir çift ayakkabı. Veya ekilmiş bir bahçe.Elinin bir şekilde dokunduğu bir şey, öldüğünde ruhunun gideceği bir yer olsun diye; böylece insanlar ektiğin o ağaca veya çiçeğe baktığında, sen orada olursun. 
"Ey Dedem ümmeti! Neden böyle olduk?"
- Benim eşim dedem gibi merhametli olmalı. Allah'tan korkmalı; öyle ki bana ve çocuklarıma zarar vermemeli. Babam gibi saçımı okşamalı, annem gibi karnımı doyurmalı, beni düşünmeli, hayırlı olmalı işte...
