Bulgar yaşamında kişisel günlük, mektup-roman ve benzer türlere ait güçlü bir gelenek olmamıştır, ne geçen yüzyılda ne de bir öncekinde. Bu da bizim kişisel meseleler konusundaki içsel suskunluğumuzun bir parçasıdır. O daima iyi saklanmış bir sırdır, hatta mahzendeki şarap fıçısından ya da vergi ödemeden gizlice damıtılmış rakiyadan bile daha iyi korunur.
Ama bak, defter tutma ya da kitapların kenar boşluklarına not alma gibi tuhaf bir gelenek keşfedilebilir. Büyük dedem, babamın en sevdiği dedesi, tam böyle küçük bir defter bırakmış, ki oradaki notların çoğu ne kadar zeytin ve peynir aldığı, kaç para harcadığı, ne kadar borcunun olduğu, aynı şekilde ona olan borcun ne kadar olduğu, kime ve kaç koyun sattığı, ineğin ne zaman buzağıladığı gibi şeylere, yani genel olarak küçük özel işletmesinin ekonomisine dair notlar. Özel işletmeler ortadan kalkınca ve ailenin tüm inekleri, atları ve koyunları ellerinden alınınca, dedemin yazacak bir şeyi kalmamış. Bu yüzden de defter tutmamış.
Sayfa 113 - Metis Yayınları
Şutka
Uçurumları izlerken her gün zehirli atıklar akıyor ağdalı dudaklarımın gerisinden…
ŞUTKA
Sökün tüm ağaçları üzerimden
Eşkıyalar rahat rahat çiğnesin göğsümü
Yeni ırmaklar doğurmayacağım size
Başıma kurmayın şehirlerinizi
İsterseniz ölürüm
Yaşamak ağır zaten kaderime
Tanrı’nın hükmüne yemin olsun
Bundan kolay bir şey yok
Sabahları buz tutsun çölde sularım
Ve tüm iyi niyetlerimden cerihalar aksın
İçime dökülsün ağzının kenarından
Her yüzüme baktığında
Düşmanlarımın savurduğu
Yırtmacı bol keskin diller
Suya anlatılırmış önce rüyalar
Tüm kötülükler böyle başladı
İblis
Gökyüzünün karanlığını verdi yüreğime
Gözlerime, herkese yetecek kadar hüzün
Misket üzümü toplayın bağımdan
Son kez
Erkenden kalkmış işçiler
Düşük şömizye yakalı kızlar
Sayfa 100 - Klaros Yayınları
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Dedem, bir beni severdi, bir de çarpık bacaklı Skoda kamyonetini. Beni yanına atar, Biga'nın, Çanakkale'nin, Ezine'nin, Bayramiç'in, Çan'ın panayırlarına, yağlı güreşlerine, hayvan pazarlarına götürürdü. Küçücük canımla, arkadaşıymış gibi yanında dolaştırırdı beni, kocaman insanmışım gibi konuşur, anlatırdı.
Sayfa 11
Dedem hep derdi ki "Hayat şaşırtıcı derecede kısa." Şimdi dönüp geriye baktığımda, hayat o kadar kısa görünüyor ki bana, genç bir insanın bir şehirden diğerine giderken -yol üzerinde başına gelebilecek çeşitli kazalar bir yana- ömrünün bu yolculuğa yetip yetmeyeceğini düşünmeden ve bundan hiç korkmadan nasıl yola çıktığını hiç anlayamıyorum.
Dedem Yezid, doğduğu şehri bırakıp Allah'ın emir ve nehyini talim için başka memlekete giderken önüne bir deniz çıktı ve yolunu kesti; balıklar ayaklarının altında sımsıkı toplandılar ve ona sırtlarının üzerinden bir köprü kurarak öbür kıyıya geçmesini temin ettiler. Bu yardımdan dolayı balıkların kutsiyeti vardır.
Kendisi öleli uzun zaman oldu ama o ev bana dedem hep oradaymış hissi veriyordu.
