Seda Demirtaş
@demirtassedaa
4 okur puanı
Ekim 2017 tarihinde katıldı
Aşk her şeyden evvel hissî bir alışkanlıktır. Gözlerimiz bir güzelin yüzüne alışır; muhayyelemiz belli bir hava içinde sarılı kalır; kalbimiz yalnız bir sesin, bir ismin tiryakisi olur ve işte, bunu değiştirmek zorunluğu başgösterince insan kendisini çırılçıplak soyulup evinden sokağa atılmış kimsesiz, avare yaşamaya mahkûm olmuş hisseder.
Reklam
Düpedüz, sarıl bana dedikten sonra, sarılmanın ne anlamı kalır!
Sen suçlu değilsin, seni olduğun gibi seviyorum. Cana yakın, unutkan, özverili, pek sadık olmayan ve her kimsen seni öyle, o halinle seviyorum.
Sayfa 38 - İndigo
Sen sevgiline ne verebilirsin sanki? Kalbini mi? Pekala, ikincisine? Gene mi o? Üçüncü ve dördüncüye de mi o?.. Atma be adaşım, kaç tane kalbin var senin?..Hem biliyor musun, bu aptalca bir laftır: Kalbin olduğu yerde duruyor ve sen onu filana veya falana veriyorsun... Göğsünü yararak o eti ordan çıkarır ve sevgilinin önüne atarsan o zaman kalbini vermiş olursun...
