Çünkü sanat, yeryüzünde ve insanların içinde olup bitenleri, çöplükle saratı aynı hakikatten uzak ve güzelleştirici örtüye bürüyen ayışığı gibi, tatlı bir yalan bulutunun arkasından göstermeye mecburdu, sabat eserinden faydalanabilecek durumda olanlar, her şeyden önce avunmak, oyalanmak istiyorlardı.
İnsan zekâsı düşünün ne kadar kısa sürmüş olduğunu düşününce kederlendim. İnsanoğlu intihar etmişti. Kendine hedef olarak kararlılıkla rahatı ve kolayı, düstur olarak da güvenli ve istikrarlı dengeli bir toplumu seçmiş ve muradına ermişti.
Ah, şu kadın denen sinsi,hilekâr yaratık ! Şimdi anlayabiliyorum kadınların içyüzünü... Bugüne dek kadınların kime aşık olduğunu kimseler bilmiyordu. Bunu ilk anlayan ben oldum. Kadın, şeytana aşıktır.