"Lütfen, "Tanrım..." diye dua etti.
Ama sevdikleri gittikten sonra dualar artık ne işe yarayacaktı ki?
Ah be Yusuf abi çok erken gittin sen gibi kim yazar böylesiniŞiir
Gözyaşım, utangaç boynunun
İnciden kolyesi olsun.
Her damla, vefasız teninde
Bir veda busesi olsun.
İsterim, sen de ben gibi yan,
Ömrüne hep ağla.
Hep ağla; bu benden son dua,
Bu benden ayrılık hediyesi olsun...
Üstelik hiç umut yoktu çünkü aşk satın alınabilen, kazanılabilen ve hatta dua edilebilecek bir şey değildi. Özgürce verilmeliydi.
Sayfa 194
"İşte Resûlullah'ın müjdesi; kendi kelamlarıyla: 'Kişi öldüğü vakit, üç sayfası hariç bütün amel defteri kapanır. Açık kalan amel sayfalarından biri sadaka-i câriyedir, biri insanların faydalanacağı bir ilimdir, üçüncüsü de kendine dua eden hayırlı evlattır.'"
En çetin fıkıh meselesini, hazırladığım bir fetva ile hallettiğim bir günün sonunda, evimin kapısında yanlış yunluş bir arapça ile dua eden, abanî sarıklı kör dilenciye gıpta ettim. Onu Allah'a daha yakın buldum; medresede öğrendiğim, tekkede dinlediğim Allah'a değil, fakat içinde yaşadığım bu hayatın bütün yüksek taraflarını, insanlığını, cevherini kendinde toplayan Allah'a.
Anladım ki ikisi ayrı ayrı şeylerdir.
Zenginlik dilemiyoruz çünkü sağlıklı ve çocukları olan bir adam zaten zengin de olacaktır. Daha fazla para değil, daha çok akraba için dua ediyoruz.
