Fırat Mollaer bu kitapta siyasi düşünceler tarihi kitaplarında sıklıkla karşılaştığımız halinin aksine siyasetin yalnızca felsefeden ibaret olmadığını, tragedyaların, şiirlerin yani edebiyatın da siyasetin kapsamında olduğunu iddia ediyor çünkü bunlar da insanların ortak yaşamı anlamlandırma biçimleri aslında. Dolayısıyla, yalnızca felsefeyi alıp edebiyatı dışlamak, büyük bir kaynağı yok saymak anlamına gelir ki bu da siyasal düşünceyi büyük ölçüde Antik Yunan felsefesiyle başlatan ve felsefe dışındaki düşünme biçimlerini dışlayan yerleşik anlatının temelini oluşturur. Mollaer, oryantalizme de karşı çıkarak siyasetin Sümer'de izini sürüyor ve bu bağlamda Gılgamış gibi destanlarda siyaseti anlamaya çalışıyor. Oradan hareketle Yunan tragedyalarından siyaseti okuyor. Böylece siyasal düşünce tarihini filozofların görüşlerinin kronolojisi olmaktan çıkarıyor. Bunu yaparken yöntem meselesine değiniyor ve yöntemin ontolojik ve epistemolojik bir tercih olduğunu vurgulayarak hangi metnin siyasal düşünce kapsamına alındığının yöntemsel bir karar olduğunun altını çiziyor. Böyle bir düşünce tarzı Mollaer'e özgü değil elbette, son yıllarda akademik camiada benzer analizler yapılmakta. İktidarın nasıl sürdürüldüğünü anlamak adına, estetik, ortak duyu, aidiyet, kimlik, anlatı gibi meselelere değinmek gerçekten de önemli. Nitekim, Gramsci'den hareketle, insanlar yalnızca zorlandıkları için değil, aynı zamanda belirli bir dünya görüşünü makul, doğal ve doğru buldukları için yönetilirler. Bu sebeple düşüncenin tek biçiminin kavram olmadığına, siyasal düşüncenin önce yaşandığına, sonra belki de kısmen kavramsallaştırıldığına dikkat kesilmek gerek.
solanlar'a dair düşüncelerEdebiyat
fikir güzel ancak bu kitap bir taslak. editöryal düzenleme iyi yapılmamış, bariz hatalar var. hızlı okunuyor, kitap okumaya yeni başlayanlara öneririm. yazarının daha iyi eserler üretebileceğini düşünüyorum.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kitapta en çok iki şey dikkatimi çekti:
-Rasim karakteri bana Behzat Ç.‘deki Şevket’i hatırlattı. Aynı dünyadan çıkmış gibiydiler.
-Karakterlerin iç sesleri çok başarılıydı. Zihinde durup dururken beliren, tekrar eden, insanın peşini bırakmayan düşünceler büyük bir gerçekçilikle aktarılmış.
Güzel ve Orjinal·144 syf.·İnceleme
10/10
2026 2353. kitabı
Şu çağın bakışıyla okursanız yanılırsınız ve bir dahi zamanının kısıtlı, sınırlı, sığ çağında bu kadar kendini geliştirip, şu zamanda bu kadar bilgiye sahip olmayan o kadar çok okumuş eğitimli görünümlü sanatçılar var ki... Çok araştıran belgelere dayalı mükemmel bir gözlemci... Kitap dikkatle okunası...
Anlamlı okumalarınız olsun
Herkese merhaba Puslu Kıtalar Atlası, okurken beni hem zorlayan hem de etkileyen kitaplardan biri oldu. İlk bölümlerde olayları ve karakterleri anlamakta güçlük çektim. Hatta zaman zaman ne anlatıldığını kaçırdığımı düşündüm. Ancak sayfalar ilerledikçe romanın parçaları yavaş yavaş birleşmeye başladı ve kitabın asıl gücünün burada olduğunu fark ettim.
En sevdiğim yanı, olayların tahmin edilemez olmasıydı. Her bölümde farklı karakterlerle karşılaşıyor, her karakterin hikâyeye ayrı bir renk kattığını görüyorduk. Başta birbirinden bağımsız gibi görünen olayların ve kişilerin sonunda ustalıkla birbirine bağlanması beni oldukça etkiledi.
Bünyamin'in kendi ölümünü görmesi, bazı bilimsel ve matematiksel çözümlemeler, Kehanet Aynası bölümü, Ebrehe ve Zülfiyar karakterleri ve romanın son kısmı hafızamda en çok yer eden bölümler oldu. Özellikle Uzun İhsan Efendi'nin yaşadıkları beni derinden etkiledi. Son bölümde Bünyamin'e yazdığı mektup ise kitabın en güzel kısmıydı. Bütün bu karakterlerin neden ve nasıl var olduğunu anladığımda kitap bambaşka bir boyut kazandı. O noktada roman sadece bir macera hikâyesi olmaktan çıkıp daha duygusal ve düşündürücü bir hâl aldı.
Kitap boyunca sıra dışı olaylarla karşılaşsak da beni asıl etkileyen şey, rüya ile gerçek arasındaki sınırın sürekli belirsizleşmesiydi. Roman, okura kesin cevaplar vermek yerine sorular sordurmayı tercih ediyor. Bu yönüyle kitabı bitirdikten sonra bile üzerine düşünmeye devam ettim.
Ayrıca İhsan Oktay Anar'ın dili de romanın atmosferini güçlendiren en önemli unsurlardan biriydi. İlk başta alışması zor olsa da, ilerledikçe o özenli, süslü ve zengin anlatımın hikâyeye çok yakıştığını düşündüm. Kitabı bitirdiğimde aklımda sadece olaylar değil, hissettirdiği düşünceler de kaldı. Özellikle “Dünyadaki en büyük
“Tanıdığım biri leylak çalısıdır.”
Bir kitaptan bu kadar etkilenilir mi? Etkileniliyormuş.
Çocuklar için felsefe denince çoğu kişinin aklına zor sorular, karmaşık düşünceler geliyor. Oysa Matthew Lipman, Tavşan Can’ın dünyasında bize bambaşka bir kapı açıyor. Soruların peşinden gitmenin, düşüncelerle kavga etmek yerine onlarla dost olmanın ne kadar kıymetli olduğunu hatırlatıyor.
Bu incecik kitap, sayfa sayısından çok daha büyük bir yere sahip. Çünkü yalnızca çocuklara değil, büyürken bazı sorularını bir kenara bırakmış yetişkinlere de sesleniyor. Tavşan Can’ın içsel yolculuğunu okurken bir noktada kendinizi de düşünürken buluyorsunuz.
Bazen bir çocuk kitabı, kalın kalın kişisel gelişim kitaplarının anlatamadığını birkaç cümleyle anlatabiliyor.
Ben Tavşan Can’dan çok şey öğrendim.
Belki siz de bir yerlerde kendi leylak çalınızı bulursunuz...
Matthew Lipman- Tavşan Can Düşünceleriyle Barışıyor
@hemdem.okur
Çocuklar İçin Felsefe: Tavşan Can Düşünceleri ile BarışıyorMatthew Lipman · Epsilon Yayınevi · 202410 okunma