Yorgunluk
Çok ilginç bir kitaptı. Bir solukta okunabilecek bir kitap değildi bence. Sayfa sayısı az olmasına rağmen hızlıca okunup , akıp giden bir kitap değildi. Yazarın anlatım tarzı ve konusu çok değişikti. Kitabı bitirdikten sonra ne düşüneceğimi şaşırdım. Beğenmedim desem olmaz ama çok beğendim desem de olmaz. Arada bir yerlerde kaldım. Konu bakımından değişikti. Hangi karaktere hak vereceğimi bilemedim. Tam olarak neler oluyor karmaşada kaldım. Okuyacak olanlara iyi okumalar dilerim. Beni fazlasıyla düşünceler aleminde yordu, kitap bir nevi kasvetliydi.
Okuması oldukça keyifli ve bir o kadar da düşündürücü bir kitap. Aziz Nesin ‘den okuduğum ilk kitap. Okurken kafamda hep şu düşünceler geçti
-Evet ya küçükken bende böyle düşünmüyor muydum?
Şimdi ebeveyn olma sırası bana geldi ne değişti ki
Arada sırada okuyup hatıramda tutmam gereken bir kitap olarak hafızamda tutacağım ki iki çocuğumu anlayarak, onlarla beraber çocukluğumu yaşayarak onları büyütebileyim. :)
Hem ebeveynlere hemde çocuklarla ilgilenen herkesin okumasını tavsiye edeceğim bir kitaptı.
Keyifli okumalar :)
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Puan vermedi·312 syf.·
2024 23. kitabı
Merhum Doğan Cüceloğlu’nun İnsan İnsana podcastlerini çok severek dinliyordum. Günlük işler yaparken, yürüyüşte bana eşlik ederdi; gerçekten bir sohbetin içindeymişim gibi hissettirirdi. Bu yüzden kitabını görünce de aynı tadı bulurum diye düşünüp okumak istedim.
Kitabı severek okudum; fakat beklentim daha çok sohbet tadında, karşılıklı konuşuyormuş hissi veren bir anlatımdı. Kitap ise daha akademik ve bilgi yönü ile güçlüydü. Daha çok araştırmalarla, tablolarla, analizlerle desteklenen; bilgi ağırlıklı bir içerik var.
Hocamızın insanı anlama çabası, deneyimleri ve aktardığı düşünceler çok kıymetli.
Ölmem ya da yaşamam neye gerek?Yaşamak Gerek
Puan vermedi
Bir hikaye kahramanının ya da karakterinin, bir efsaneleşmiş gerçek tanınmış kişinin, sıradan bir insanın ve gerçek (?) öznenin (senin/sizin) ölümü hakkında paralel ve asimetrik dağılan düzleminde toplumun ağır görünür ya da görünmez etkisinin yayıldığı oldukça olağan bir durumun yani ölümün oldukça olağan bir anlatısıyla karşılaşıyoruz kitapta. Hemen ansızın ölmek üzerinden değil bu, doktorların laf salatası yaptığı hastanın ölünceye dek boğazından geçirmeyi hedeflerine koymayı düşündükleri türden. Vakit belirsiz ama yakın olduğu kesin. Ivan İlyiç hayatına bakıyor, tüm yaşadıklarına... Ama bir dakika, yaşamak söz konusu ölümken fazla kaçmadı mı? (İtirazım Var, Müslüm Baba'dan iyi gider) Hem... Gerçekten yaşamış mıydı? Oldukça işinde usta, titiz bir yargıcın yüzeyde hiç sorunu olmayan bir hayatı var, öyle değil mi? En azından herkes tarafından bilinen bu. Kitap öyle acımasız bir başlangıç bölümü sunuyor ki aklımda kalanlar olarak ilk karakterin toplumdaki kimliği geliyor, eh tabi bu benliğini de yontuyor. Üçüncü kişi anlatımın tanrısal bakışına kapılmam beni de hikayenin hem dışına hem de birebir içine dahil etti, Ivan İlyiç olurken bir baktım ki o çekilmez aile üyelerinden herhangi biriyim, düşüncesi bile korkunçtu ama işte kitap, düşüncesini akla getirdi ya işte orada hakkını vermek lazım; okuduğum zaman düşünmeye özellikle de empatiye itmesini ki bunu da dolambaçlı yollardan yapmıyor, tekniği falan diye bir yerlerde geçiyor mu bilmem ama anladığım kadarıyla yaptığı yalnızca iyi bir gözlem ve objektif bakış açılarının hakiminde karakterleri görmemizi sağlaması.
Gaius'un (Sezar'mış) ölümlü olmasına tümdengelimle bahseden yerde Ivan İlyiç kıyasa geçiyor tıpkı cenazesinde en yakın dostu dediği kişinin bile yaptığı gibi (Ölen ben değilim, şükrü).
"Gaius hiç
Psikolojisi ağır bir eser.Psikoloji
Fransa’nın küçük bir kasabasında bir kerestecinin oğlu olarak doğan Julien Sorel. Kardeşleri gibi güçlü-kuvvetli olmadığı için babasının işine hiçbir zaman yaramadı ve bu sebeple hep hor görüldü. Ama köy papazı Abbé Chélan onda başka bir şeyin, zekânın parıltısını fark etmişti; ona Yeni Ahit’i öğrenmesine ve tamamını Latince olarak ezberlemesine yardımcı olmuştu. Bu o dönemde onun yaşındaki birisi için fazlaca göz alıcı bir meziyetti. Ama bu zekânın idolize ettiği başka bir şey vardı: Napoléon Bonaparte
Kasabanın belediye başkanının çocukları için öğretmen olarak tutuldu -bundan daha iyisi mi vardı- Zamanla kendisi de belediye başkanın zarif karısı Madam de Rênal’e gönlünü kaptırdı, o da ona karşı boş değildi; başta takınılan anaç düşünceler bambaşka bir evreye evrildi…
Çok sevilen papaz aracılığıyla Besançon’daki papaz okuluna gönderildi ve ücretsiz okunmasında karar kılındı. Burada kendisini geliştirdi ama bir yandan yüreğindeki ateşli askerlik sevdası, Napoléon sevdası da varlığını devam ettirdi. Din adamlığı mı askerlik mi?.. Diğer arkadaşları tarafından ve hocaların birçoğu tarafından hiç sevilmedi…
Okul müdürü Rahip Pirard tarafından Paris kibar çevresindeki asillerden Marki de La Mole’e takdim edildi ve ona katip olarak sunuldu. Julien bir Fransız köylüsüydü, Paris kibar çevresine uyum sağlayabilecek miydi? Daha öncesinde Rênallerin burjuvazi hayatına girmişti ama bu bambaşka bir şeydi…
Marki de La Mole, Julien’in zekâsına, ezber gücüne hayran kalmıştı… Gel zaman git zaman Julien burda da boş duramadı, Madam de Rênal’i unutmuş muydu yoksa? Marki’nin inatçı, zıt kişiliği ve güzelliğiyle ünlü kızı Matmazel Mathilde de La Mole ile garip bir ilişkileri peyda oluverdi…
Bir yandan yükselme sevdası, bir yandan garip duygular ekseninde kerestecinin oğlu Julien
Henüz 17 yaşımda olmama rağmen şimdiden hayatımda okuduğum en güzel ve etkileyici kitap oldu. Özellikle Leonardo nun 14.-15. Yüzyıllar arasinda yaşamış insanların arasında nasıl büyük bir özgüvenle parladığını, özgür ruhunu ve düşüncelerinin doğallığının tanıdık hissini iliklerinize kadar hissediyorsunuz
