Kum KokusuŞiir
Derin bir veda gibi bir bakış
Bir haykırış ardına bakmadan
Gözlerinde damla damla bir düşüş
Ruhun yıkılmış ayakların yürüken
Ruhun orada kalmış sen uzaklaşırken
Bir damla zehir gibi bir söz
Nasıl bulaştı kanına ansızın
Takatin kesildi, yüzünün rengi attı
Göğüne astığın duaların koptular
Yere düştü, yere çarptı dağıldı
Yeni bir dua asamazdında artık
Bir söz söyledi, göğünü yıktı
Kurumuş yaprak gibi bir hayal
Canlılığını kaybetmiş avucunda
Sıksan ufalanıp rüzgara karıçacak
Kolay değildir feda etmek parçanı
Ama feda eder her insan umutlarını
Uzun bir mevsimdir bir ayrılık
Üstünden gelir geçer baharlar
Çiçekler, rengarenk çiçekler açar
Sen bir çölde uyanırsın her sabah
Mecnun mezarında geçirirsin ömrünü
Mevsim biter bir gün çıkarsın ordan
Yüreğinde sessizlik, burnunda kum kokusu...
YTD Şahsi Düşünceler Yanlış da Olabilir
''Piyasalar neden düşüyor?
Bu hafta her şey aynı anda düştü.
Borsalar, teknoloji hisseleri, Bitcoin.
Düşüş öyle sertti ki Güney Kore borsası işlemleri tam yirmi dakika durdurmak zorunda kaldı.
Herkes sebebi bulduğunu sanıyordu. Yapay zeka balonu patladı.
Ama o cevabın bir sorunu var.
O gün sadece riskli varlıklar düşmedi. Altın da düştü, gümüş de.
İşte tuhaflık burada.
Çünkü yapay zeka balonu patlasa bile altının düşmemesi, tam tersine yükselmesi gerekirdi. Korkan yatırımcı her zaman güvenli limana, yani altına kaçar.
Demek ki ortada, yapay zekadan çok daha büyük, her şeyi birden aşağı çeken bir şey var.
Onu görmek için bir ipucu yeter.
O gün düşmeyen, tam tersine yükselen tek şey. Dolar.
İşte sırrın anahtarı bu.
Asıl soru "neden her şey düşüyor" değil.
Asıl soru şu. Bütün dünya neden aynı anda dolara muhtaç kaldı?
Olayı en baştan, sırasıyla kuralım.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Sagopa Vasiyet EtkiliAlıntı
Bazı insanlar hayatı kazanarak büyümez; kaybederek olgunlaşır. Her düşüş, insanın üzerine biraz daha toz, biraz daha sessizlik bırakır. Ama zaman geçtikçe anlarız ki mesele hiç yere düşmemek değil, her seferinde ayağa kalkacak cesareti bulmaktır. Çünkü insanı büyüten zaferler değil, kalkmayı öğrendiği yenilgilerdir. Belki de bu yüzden bazı yüzler yıllandıkça şarap gibi değer kazanır; acıları sakladıkları için değil, onlarla yaşamayı öğrendikleri için.
Hayal kırıklığı, göğsünüzün tam ortasında usulca çatlayan incecik bir camdan ziyade; bütün inancınızla adım attığınız o sarsılmaz sandığınız köprünün aslında kağıttan yapıldığını anladığınız o sessiz düşüş anıdır.
İnsanı asıl tüketen şey, birinin onu yarı yolda bırakması değildir. Asıl ağır olan, o yolu sırf beraber yürüyebilmek için kendi ellerinizle inşa ettiğiniz bütün o güzel ihtimallerin ve gösterdiğiniz o devasa çabanın bir anda kendi üzerinize yıkılmasıdır. Çatlayan bir eşyanın sesi çıkmaz bazen, sadece içinizde bir yerlerin geri dönülemez şekilde döküldüğünü hissedersiniz.
Bazen kırılan şey sadece inancımız olmaz; o inancı körü körüne bağladığımız daldır asıl çürük olan. Ve insan en çok, kendi gözyaşıyla yeşerttiği o dalın en ufak bir rüzgarda bu kadar kolay kırılmasına, kendi emeğinin bu denli hiçe sayılmasına yenilir.
