“..Korku ve trajedi hayatımı duvar kağıdı gibi kaplamıştı.”
(...) belki de olup biten her şeye gösterilecek tek normal tepki delilik olabilirdi.
Bir bilsen kimlere tasa, kedersin,
Anlar mısın şaşırıp ağlar mısın ki?
…
Ve bilsen beni nasıl vurur bu duvar.
Akşam-akşam,kara sevdam ağırır …
“Nasıl anlatsam havada gibiydim hep. Bastığım bir toprak, tutunduğum bir dal, yaslandığım bir duvar yoktu.
…
Tutunamayınca hiçbir yere sığamıyordum. Yersiz yurtsuz yaşadım ömrüm boyunca. Kendim tutunamayınca kimsenin bana tutunmasına da izin veremedim.”
düşünce gebeliğinde içgüdünün yapacağı ilk akıllıca iş, çevresine bir çeşit duvar örmektir. Yabancı bir düşüncenin gizlice duvardan atlamasına göz yumar mıyım hiç?
