Duymuştum: insan, gölgesini duvarda başsız görürse, hemen o yıl ölürmüş.
Duvarda, kadınların tam boyunu ölçmemizi sağlayacak bir işaret yok. Özenle santimetrelere ayrılmış metreler yok ki insan iyi bir annenin niteliklerini, bir kız evladının fedakârlığını, bir kız kardeşin vefasını, bir kâhyanın becerilerini ölçebilsin.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Dingildek ahşap masanın ayağının altına bir kaç kez katlanmış mukavva parçası soktu garson, daha fena dingildiyor aramızdaki masa. Büyük balon kadehte titreşiyor kırmızı şarap bir Ahmet Haşim şiiri gibi... Ağır ağır içiceksin bu şarapları, şişenin dibinden istiridye, istiridyenin içinden inci çıkmayacak. Tavana kadar, her nedense dikine dizilmiş şarap şişeleri bana bakıyor. Anlamsızca ve bomboş geçiyor tramvay İstiklâl caddesinden, vatmanın gözünde bomba korkusu. Duvarda ışıklı “Garanti bonus card” yazısı! Nedir garanti olan, vatmanın hayatı mı?
İnsafsızın çekicidir ikna; o vurur ve inancın küçük bir çivi gibi yamula yamula gömülür duvarın içine. Herkes sana suçlu olduğunu söylediğinde, sen kendi masumiyetine çok fazla direnemezsin. Günün birinde o çiviyi oradan çıkartsan da duvarda suçlanmış olmanın deliği kalır.
Gerçeklik nedir? İnsanın içinde yaşamaya sürgün olduğu bir zindandan başka? Perviz'in yıllarla büyüyen yalnızlığı, üstüne çöküyor.Nefes alamıyor. Tam karşısındaki duvarda eski bir takvim var, beş yıl öncesinin takvimi. Sarı sayfaların uçları kıvrılmış. Ve bir saat, minekari çerçeveli, gece mavisiyle göz alan. Saat 9:43.
Belki çoğu ne yazdığını okumazdı ama herkes duvarda asılı yazıyı görürdü.
