Eda
@edostoyevski
52 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Bu kitapla birlikte tekrardan İngilizceden çevrilmiş romanları sevmediğimi fark ettim. Nedenini bilmiyorum aynı şeyi Hayvan Çiftliğinde de yaşamıştım. Ancak Rusçadan çevrilmiş romanlarda bunu hissetmiyorum. Dilin kelime haznesinden mi kaynaklı bilemiyorum fakat kendimi her seferinde basitçe yazılmış bir romanı okuyormuş gibi hissediyorum. Klasik olmalarına rağmen. Hikayeye de ölüp bitmedim maalesef. Belki Gatsby'nin kendi ağzından okuyor olsaydık daha çok etkilenebilirdim. Daisy'e olan aşkını uzun uzun dinleseydik mesela. Çünkü yıllardır unutamadığı ve vazgeçmediği bir kız var ortada, kendinden dinlesek daha etkileyici olacağına eminim. Filmini de kitabı biraz unuttuktan sonra izlemeyi düşünüyorum. Belki 20'lerin Amerikasını, o şaşalı hayatı, Gatsby'nin düzenlediği partileri güzel yansıtmışlardır. Görselle birleşince konu daha ilgi çekici olabilir.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Ben artık yıllar önce yazılmış romanlarla ülkemin durumunu bağdaştırabilmek istemiyorum. En azından 21. yüzyılın bir farkı olsun istiyorum. Gerçekten Gogol 'un yine eleştiriyi hikayenin içine çok güzel yerleştirdiği bir eser Kendini akıllı zanneden, her türlü yolsuzluğu yapan, işten kaytaran, rüşvet yiyen insanların kendilerini zannettikleri kadar akıllı olmadıklarını ve günün sonunda yine onlar gibi bir şarlatan tarafından dolandırılmalarını okuyorsunuz. Doğru dürüst bir karakter yok. En acı tarafı da şu an etrafınızda buradaki karakterlerle özdeşleştirebileceğiniz en az bir insan tanıyor olmanız. Okurken salaklıkları güldürüyo olsa da gerçek hayatta güldürmüyorlar maalesef.
Deli gibi doktorluk aşkımı körükleyen bir kitap oldu kendisi. Ne körüklemesi burada köye atanan yeni mezun bir doktorun çektiği çileler anlatılıyor demeyin. Bir şeyi gerçekten severek yapacağınızı bildiğinizde onunla ilgili çok gerçekçi yazıları okumak-bunlar zorluklar da olsa- ayrı bir keyif veriyor. O kadar içinde hissettim ki kitabın sanki o, hastaya müdahale etmeden önce kitapta yazanları hatırlamaya çalışırken ben de onunla birlikte hatırlamaya çalışıyordum ve gerginliğini ben de iliklerime kadar hissettim. Yine de yazık tabi ki, yeni mezun çocuk tek başına Allah'ın unuttuğu bir köye gönderilir mi?!
1860'larda yazılmış bir eserde görücü usulü evlilik, rüşvet vs. eleştiriliyor ve 2024'e girerken değişen hiçbir şey yok. Acı ama gerçek keşke biraz değişebilseydik. Oyunun yanında kitapta Şinasi'nin son günleri ve vefatıyla ilgili bir yazı da var. O kısmı da çok ilgi duyarak okudum. Çok okuyan çok yazan ve çok düşünen birisiymiş kendisi. Böyle bir tiyatro oyunun onun elinden çıkmasına şaşırmamalı.
Hüseyin Rahmi'nin anlatım tarzını ve değindiği konuları çok seviyorum. Bu kitapta da hem hikayeyi sürükleyici bir şekilde anlatıyor hem de mesajını güzelce veriyor. Büyüye, tılsıma, sihire, defineye inananları, bunlarla uğraşanları eleştiriyor kendisi ve bunu ilginç olaylar silsilesiyle yapıyor. Hani masallarda bir şeyler olur ve tam kötü karakter hazineye ulaşacakken aslında onlara karşı yapılan bir planın olduğunu ve hazinenin aslında hiç var olmadığını öğreniriz, öğretici bir mesaj verilir ve iyilere bir şey olmaz ya. Heh işte tam o tatta bir hikayeydi. Yer yer gülümsetirken yer yer de "Saf mı bunlar, buna da inanılır mı yahu?" dedirtiyordu. Okunur yani, kısacık zaten.
