Dorothy dönüp baktığında yerde oturan Seemore'u gördü. İlmek
hala boynundaydı.
"Seemore!"
Dorothy koşup korkuluğun boynuna sarıldı.
"Yavaş! Boynum acıyor!"
"Bana ne?" diyerek daha sıkı sarıldı Dorothy. "Sevgi acıtır derler."
"Çok seviyorum o zaman."
"Ne biliyoruz evlat?"
"İhtiyacımız olduğunu düşündüğümüz şeyler canımızı yakar. Ve acı bizi güçsüzleştirir."
"Peki ne yapmalıyız evlat?"
"Acıya sarılmalıyız. Her gün biraz daha. Ancak böyle kuvvetleniriz."