"Çocuktan Al Haberi"
Aziz Nesin'in okuduğum ilk kitabı. Gülmece edebiyatının piri desek yerini bulur. Her yazarın harcı değildir bir büyük olarak çocukların gözünden dünyaya bakmak... Yazar bunu çok usta bir şekilde başarmış. Kitapta Ahmet ve Zeynep adında iki arkadaşın mektuplasmalarina yer veriyor. Gülmece edebiyatı dedim ama ben okurken daha çok hüzünlendim, iyi bireyler yetiştirelim derken kendimizi yetiştirme konusunda ne kadar eksiğiz tokat gibi çarptı yüzüme. Bir çocuk yetiştirmekten önce kendimizi yetiştirmeliyiz çünkü çocuklar gördüklerini uyguluyor. Bunu da kitapta çok güzel bir şekilde yansıtmış yazar. Her öğretmenin , her ebeveynin mutlaka okuması gereken bir kitap olduğunu düşünüyorum. Toplumun ve eğitimin aksakliklarini , eksiklerini öyle güzel bir şekilde ifade etmiş ki ne diyebilirim harikaydı
Okuyup hissetmemek mümkün değil. İnsan olarak ne kadar eksiğiz ne kadar umutsuz acılardan geçtik. Ülke olarak Allah bizi korusun ..
Gidenlerin arkasından sadece rahmet okunabiliyor ama bu ülkenin insanı olarak kendi adıma beni affedin demekten başka bir söz bulamıyorum
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Bir polisiye kitabı olarak görenler olabilir. Ama bir konu dalında bırakmak haksızlık olur. Bu kitap adeta İstanbul için yazılmış. İstanbul’un önemini ise işlenen seri kattilerin peşine düşmemizle görüyoruz. Bazen cinayeti takip etmeyi bırakıp kültür bilgisi içinde de kayboluyoruz.
Bunlar olurken de başkomiser Nevzat, yardımcıları arkadaşları ve sevdiği kadının da hayatlarını görmeden ilerlemiyoruz. Komiserin hayatını okurken yaptığı işi çözümlüyoruz aslında.
İstanbul’u sevenler, onun tarihine zarar vermek için para aşığı olanlar yüz yüze düşerse neler olur peki? Kimin doğru söylediği bilinmeyen bu evrende aslında görmemiz gereken şey gözümüzün önündeyse diyerek merakla, kültür yoğunluğuyla, en çok da ne kadar önemli tarihi bilgilerden eksiğiz diyerek kitabı bitiriyoruz.
Bence Ahmet Ümit bu kitabında ayrı bir imza atmış.
Bir an tefekkür
4 saat içinde en fazla 6 cüz okuyabildim ve bu benim için sonlarına doğru zor olmaya başladı.
Uykum geldi,gözlerime bir ağırlık çöktü,omuzlarım ağrıdı,boğazım acımaya başladı.
Sonunda hatim yetiştirme derdim olmasa zorlamazdım kendimi de.. Peki bu büyüklerimiz, saatlerce nasıl namaz kılmış, her güne nasıl bir hatim indirmiş yada hatimlerle namazlar kılmış. Ne kadar eksiğiz manevi hallerden idrak edebiliyor muyuz? Seviyesi yok durduğumuz yerin yada durduğum yerin..
Duygusal Zeka Kitap İncelemesiDuygu ve Düşünce
Duygusal zeka; insanın kendini, duygularını tanıması ve bu duyguların farkında olmasının önemini anlatıyor. Yazar bunu yapmanın yolunu __içsel dengeye__ bağlıyor. Bu denge kurulmadan gerçek mutluluğa, huzura ve başarıya ulaşılamayacağını örnekler vererek gösteriyor. Eseri okurken insan yaşadığı olumsuz deneyimlerin sebeblerini daha rahat tahayyül etme fırsatı yakalıyor.
Ayrıca zaman zaman yazar kendi tecrübelerini aktarması ve danışanlarına yaptığı terapilerden örnekler vermesi ile sizinle adeta konuşuyorcasına yaklaşımı kitapta akıcılığı ve merakı tetikliyor.
Kitap sonunda da duygusal zekayı nasıl arttıracağına yönelik testler vermiş olması da ayrıca eseri değerli kılmaktadır. Bu yönüyle diğer kişisel gelişim kitaplarından ayrılmaktadır.
Değerlendirmeyi sonlandırırken kitabı beğendiğimi ve herkesin mutlak surette okumasını tavsiye ediyorum. Çünkü birçok konuda - sevgi, saygı, hoşgörü, empati vs. - toplum olarak çok eksiğiz.
Bircan Yıldırım 
Duygusal Zeka 
Quneshh
Bircan Yıldırım Duygusal Zeka QuneshhKimsesizlik mi? Kalabalık İçindeki Yalnızlık mı?Edebiyat
Kitabın incelemesine, bunun Şermin Yaşar’dan okuduğum ilk kitap olduğunu belirterek başlamak istiyorum. Şermin Yaşar, özellikle hikâye ve çocuk kitapları bağlamında aklımda yer etmiş; Anne Müzesi ve Kelime Müzesi projelerini ise bir Ankara aşığı olarak son derece değerli ve anlamlı bulduğum, zihnimde nahif bir portre çizen bir yazar. Ayrıca oldukça popüler bir isim olmasına rağmen kalabalıklardan, televizyonlardan, programlardan ve söyleşilerden mümkün olduğunca uzak durması, onu benim için daha da merak edilir kılıyor.
Kitap, daha ilk satırlardan itibaren nahif bir zihnin ürünü olduğunu hissettiriyor. Roman dünyasında sıkça ele alınan aile temasını, çok farklı bir pencereden ele alıyor. Dramatik bir anlatıdan ziyade, daha iç burkan, daha sessiz ama bir o kadar da sarsıcı bir meseleyi irdeliyor. Son dönem romanlarda özellikle hoşuma giden bir bakış açısını burada da görmek mümkün: Yüksek sesle bağırmayan, acısını içine atan, sessiz kalan ama hakkını da aramaktan vazgeçmeyen kadınların hikâyesi…
Romanın merkezinde Selime Teyze ve Meltem yer alıyor. İki karakterin de ortak bir eksikliği var: Biri evlat sahibi olmasına rağmen yalnız, diğeri ise hiçbir zaman bir anneye sahip olamamış. Empati yeteneği yüksek, ortak acılara aşina okurların bu kitaptan çok daha fazla etkileneceğini ve kitabı daha duygusal bakacaklarını düşünüyorum.
Roman bize aslında şu soruyu soruyor:
En çok hangi durumda eksiğiz? Kimsesizken mi, yoksa kalabalıklar içinde yalnız hissettiğimizde mi?
Yazar bu iki duruma da ayrı ayrı ve derinlemesine değiniyor, okuru empati yapmaya davet ediyor.
Selime Teyze’nin kocası vefat ettikten sonra, yaşlılıkla birlikte geçmişten beri maruz kaldığı görünmezliğin çok daha can yakıcı hâle gelmesi, hayatını derinden etkiliyor. Ev içindeki suskunluk, gönüllü bir