Leyla YolalanRoman
Ruhların Sonbaharı, Amerikalı yazar Kent Haruf’un kısa ama bir solukta okunacak romanı. Okurun içine işleyen teması: yaşlılık ve yalnızlık… Yaşlılık, çoğu zaman kayıplar demektir.Eksilen aile bireyleri, boşalan evler, giderek sessizleşen günler…Belki de insanın en büyük kaybı romanda anlatıldığı gibi bir eşin yokluğunun yanında insanın hayatını paylaşacağı bir sesin eksikliği…Ruhların Sonbaharı, tam da bu sessizliğin içinden filizlenen sıcak bir hikâye anlatıyor bize.Addie ve Louis, hayatlarının sonbaharında yolları kesişen iki yalnız insan…Bir gün Addie’nin yaptığı sıra dışı teklif, hem okuru hem de Louis’i çok şaşırtır.Ancak roman ilerledikçe anlarız ki mesele aynı yatağı paylaşmak değil; geceleri büyüyen yalnızlığı, konuşarak ve birbirini dinleyerek biraz olsun hafifletebilmek…Ömürlerinin son demlerinde birbirlerine sığınak olan bu iki insan, çocuklarının ve çevresindekilerin itirazlarına rağmen yan yana kalmayı başarabilecek mi?
9/10
2026 145. kitabı
Anne Üşüyorum Yokluğunda 
Demet Tezcan
Demet Tezcan'ın kalemiyle ilk defa tanışmama vesile olan "Anne Üşürüm
Reklam
Bir bavulun bu kadar ağır olabileceğini düşünmemiştim...
İnsan bazen bir kitabın sayfalarını değil, kendi hafızasını çeviriyor gibi...
Hikâye, 6 Şubat depreminin ardından Hatay'da başlıyor. Satırları okurken kendimi bir anda o sabaha dönmüş buldum. Yaşadığımız kayıplar, eksilen hayatlar, günlerce süren bekleyişler... Bazı acılar yıllar geçse de insanın içinde aynı yerde kalıyor.
Ali'nin, enkaz başında eşi ve kızından gelecek bir haberi bekleyişi yüreğime öyle dokundu ki... Her satırda umudun ve çaresizliğin aynı kalpte nasıl yan yana yaşayabildiğini hissettim. Daha da etkileyici olan ise Ali'nin geçmişinin de kayıplarla örülü olmasıydı. İran-Irak Savaşı'nın izleriyle deprem sonrası yaşananlar arasında kurulan bağ bana bir gerçeği yeniden hatırlattı:
Acının dili, zamanı ve coğrafyası değişse de insanın içinde bıraktığı boşluk asla değişmiyor.
Kitabın kapağındaki bavul ise hikâyenin en güçlü sembollerinden biri. İlk bakışta sıradan bir eşya gibi görünse de sayfalar ilerledikçe onun; geride bırakılan hayatları, taşınan özlemleri, yarım kalmış hikâyeleri ve insanın sırtında değil, kalbinde taşıdığı yükleri temsil ettiğini anlıyoruz...
Anlatılanlar küçük harflerle anlatılıyor belki ama hissettirdikleri büyük acılardı...
Bu kitapla; bekleyişin, kimsesizliğin, aidiyet arayışının ve hayata tutunma çabasının tam ortasında buldum kendimi
Yasanilanlar çok ağır şeylerdi ama hayata tutunma çabası yüreği titretir türden
Roza Apartmanı - Özlem Neşe Beydili
Merhaba kitapsever dostlarım, bugün sizlere yedi kapı serisiye kalemiyle tanıştığım Özlem ablanın çıktığı günden beri merak ettiğim Roza Apartmanı kitabının yorumuyla geldim.
1957 yılında, İstanbul’un eski mahallerinden birinde yapılan ve yaşayan bir binadır Roza Apartmanı. Bir fincan kahveye sığdıralan geçmişin yorgunlukları… Ne hikayeler yaşandı bu apartmanda. Kimler geldi kimler geçti. Ama biri var ki o hiç gitmedi. Bu apartman onun adını aldı ve onunla yaşadı.
Adına sahip olduğu apartmanda oturan Roza Hanım tek başına yaşayan bir kadın. Her kahve fincanında ayrı bir hikaye, hayattan ayrı bir iz saklı.
Duygu yoğunluğu fazla olan bir kitaptı. Roza Hanımın yaşadığı yalnızlığı, ufacık bir sese ihtiyaç duyduğunu ve bu yalnızlığına mahallesinin sakinleriyle teselli araması hissediyorsunuz. Anlattığı her hikaye sizi hem etkiliyor hem de gönül kırıklığı hissediyorsunuz.
Kısacık bir kitaptı ama okuduktan sonra ben de derin ve uzun soluklu bir etki bıraktı. O eski mahalle kültürünü, kapı önü sohbetlerini, o özlem duyduğumuz eski komşulukları anımsattı.
‘Bir kahve içimlik hikâyeler’ dense de Roza Hanım ile içilen her kahve; insanın içinde eksilen duyguları, bir dönemin yaşanmışlıklarını anlatıyor.
Özlem ablanın kaleminden yine harika bir eser okudum. Mutlaka okumanızı tavsiye ederim.
Edebiyatın belki de en efsunlu yanı, okuru hiç beklemediği bir köşede, bizzat kendi iç dünyasıyla yüzleştirebilme kudretidir. Bir kitabı elimize aldığımızda, genellikle yazarın kurduğu o yabancı
Yol Uçuruma galebe çalar mı?Edebiyat
#Yoluçurumu @bir_aybüke_akgül'ün ilk eseri. Yola beraber çıktığımız kardeşlerimden. Bir bebeği bekler gibi bekledik Yol Uçurumu'nun gelişini. Daha müjdesi verilmeden çok sevmiştik onu.
Reklam
Reklam