Güneşe lanet edip karanlıklara tapanlar bile var. Biz insanlar kendimizi aşağılamak için gösterdiğimiz zekayı hiç bir yerde göstermeyiz. Kafamızın, o her şeyi bozabilen tehlikeli fikrin peşine düştüğü, öldürmeye kastettiği av kendi kendimizdir.
Aklımızın ermediği her şeye masal, mucize diyip gerçek dışı sayarsak, şunu da düşünmeliyiz ki her gün az şey mi görüyoruz aklımızın ermediği? Bir düşünelim, ne sisler arasında ne emeklerle, elimizin altindaki şeylerden bir çoğunun bilgisine ulaştırıyorlar bizi. O zaman anlarız ki bize acayip gelmeleri onları bildiğimizden değil alışkanlığımız dan geliyor daha çok.
Aslında bizler, sandığımızdan çok daha zenginiz. Ama maalesef ki bizi oradan buradan isteyerek, dilenerek yaşamaya alıştırmışlar. Kendimizi bir kenara atarak, her durumda çokça başkalarından yararlanmaya zorlamışlar bizi.