Ama şu dünyadan kimseyi sevmeden geçip gidenlere göre yine de kendimi şanslı hissediyorum. Yani diyorum ki dönmeyeceksen de mühim değil, bu duygu bana yeter
İnsan böyle bir şey. Nerede, hangi yaşta olursa olsun kabuğunu kırıp içine baksan içi cılk yara. Yarasız, dertsiz sırsız insan yok da, işte kimisi üstünü iyi örtüyor.
Sevgi alma ve sevgi verme yeteneğinden yoksun olan zeka; zihinsel ve ahlaki çöküşe, nevroza ve hatta psikoza bile yol açar. İnsan ilişkilerini dışlayan bir beyin sadece şiddete ve acıya neden olur..
Ben de onun minik ıslak burnunu öptüm. Yumuşacıktı kadife gibi. Daha önce öpmediğim, defalarca öpmediğim hayatımı şerbetin burnunu öpmeye vakfetmediğim için derin bir pişmanlık duydum içimde.
Düşünmesi tuhaf. Bu kadar uçucu bir şeyden, hayattan, anlam çıkarmak. Bir varsın bir yok.
Hiçbir şey sabit değil, her zaman işe yaramıyor ama elimden geleni yapıyorum. Her durumda yaşamaya devam