"İhmal görünce ya da kötü akıbetten korku duyunca ağlamak bir fazilettir.Kulun Rabbini hatırlayıp günahlarından endişe etmesi övülecek bir haslettir,kalbin takvasına nefsin yüceliğine,vicdanın temizliğine,duyguların inceliğine delâlettir."
Bir şeyleri elimde tutmak için uğraşmaya inanmıyorum artık. Bırakmaya inanıyorum. Ben artık tutmayayım, sıkmayayım,endişe etmeyeyim, öyle kendi haline bırakayım her şeyi, kalacakları varsa kalsınlar, diyeceklerse de gitsinler istiyorum.
Bütün bu çaba, bu çırpınış, bu endişe ve bu zavallılık niçin? Bir erkeğin bir dişi bulmasından başka, nedir bu? Böylesine önemsiz bir şey, insanın hayatını niçin karıştırsın ve bozsun?