Esin
@esiiiinnn
1986
205 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Yorumlarına ve puanına bakarak kitaba büyük beklentilerle başlamıştım. Malesef hayal kırıklığı oldu. O kadar uzun cümleler kullanılmış ki konudan kopuyorsunuz bir süre sonra. Tekrar okuduğunuzda ise stoacı felsefecilerden farklı bir şey söylemediğini fark ediyorsunuz. 
Kendime Düşünceler i okuyan biri için tekrardan başka bir şey değil bu kitap. Yeni bir şey öğrenmedim. Akademik bir dil kullandığı için edebi bir tat almadım. Bunun dışında 'ne varlığa sevinen ne yokluğa yerinen' insan güzellemesi bana çok uzak olduğu için, kişisel olarak da hitap etmedi. Ben duygularını uçlarda yaşayan bir insan olarak ne yazarı sevebildim ne de stoacı felsefeyi. Felsefeye sıfırdan başlamak isteyenlere tavsiye edilebilir fakat tutkuyla yaşamayı seçen okurların pas geçebileceği bir çalışma.
Kendime Düşünceler i okuyan biri için tekrardan başka bir şey değil bu kitap. Yeni bir şey öğrenmedim. Akademik bir dil kullandığı için edebi bir tat almadım. Bunun dışında 'ne varlığa sevinen ne yokluğa yerinen' insan güzellemesi bana çok uzak olduğu için, kişisel olarak da hitap etmedi. Ben duygularını uçlarda yaşayan bir insan olarak ne yazarı sevebildim ne de stoacı felsefeyi. Felsefeye sıfırdan başlamak isteyenlere tavsiye edilebilir fakat tutkuyla yaşamayı seçen okurların pas geçebileceği bir çalışma.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Sıdıka çocukluğumda dizisinden tanıdığım bir karakterdi. Çok severdim. Ne yalan söyleyeyim kitabı olduğunu bilmiyordum. 
ercanscgn. hocam sayesinde tanıştım 
Atilla Atalay ile.
Çok keyifli bir mizahı olması dışında, alt mesajları ile toplumsal birçok soruna da işaret etmiş yazar: Kadın-erkek eşitsizliği, geleneklerin çifte standartları, çevre sorunları, savaşlar... Kara mizah diyebileceğim, güldürürken düşündürme becerisi ile zaman zaman içinizi acıtan, gerçeklik algınızla çelişmeyen öykülerden oluşuyor kitap. Bir kadın karakter seçmiş olması, Atilla Atalay'ı birçok mizah yazarından ayırıyor. Ki kitabının eleştirisini de kimseye bırakmamış; Sıdıka ile röportaj bölümünde kendini de iğnelemiş. "Bari mizah kitabında dayak yemeseydi kadınlar" diyor örneğin.
Sıdıka; ataerkil ailede sıkışıp kalmış asi bir kadın ruhu...
Sıdıka; pasif direnişin simgesi...
Sıdıka; can...
Sıdıka'nın maceralarından başka birkaç kısa öykü daha eklenmiş kitaba. Duygusal yoğunluğu baskın öyküler; ben onları da çok sevdim. Son öyküsünde bizzat kendi yaşantısından gerçek kahramanlara, dedesi başta olmak üzere ailesinin yakın geçmişine uzanıyor yazar. Yine duygusal yoğunluğu yüksek bir kapanış yapıyor.
Tüm öykülerini beğenmekle birlikte, ben kapanışı Sıdıka'ya selam ederek yapmak istiyorum. İyi ki varsın Sıdıka...
ercanscgn. hocam sayesinde tanıştım Atilla Atalay ile.
Çok keyifli bir mizahı olması dışında, alt mesajları ile toplumsal birçok soruna da işaret etmiş yazar: Kadın-erkek eşitsizliği, geleneklerin çifte standartları, çevre sorunları, savaşlar... Kara mizah diyebileceğim, güldürürken düşündürme becerisi ile zaman zaman içinizi acıtan, gerçeklik algınızla çelişmeyen öykülerden oluşuyor kitap. Bir kadın karakter seçmiş olması, Atilla Atalay'ı birçok mizah yazarından ayırıyor. Ki kitabının eleştirisini de kimseye bırakmamış; Sıdıka ile röportaj bölümünde kendini de iğnelemiş. "Bari mizah kitabında dayak yemeseydi kadınlar" diyor örneğin.
Sıdıka; ataerkil ailede sıkışıp kalmış asi bir kadın ruhu...
Sıdıka; pasif direnişin simgesi...
Sıdıka; can...
Sıdıka'nın maceralarından başka birkaç kısa öykü daha eklenmiş kitaba. Duygusal yoğunluğu baskın öyküler; ben onları da çok sevdim. Son öyküsünde bizzat kendi yaşantısından gerçek kahramanlara, dedesi başta olmak üzere ailesinin yakın geçmişine uzanıyor yazar. Yine duygusal yoğunluğu yüksek bir kapanış yapıyor.
Tüm öykülerini beğenmekle birlikte, ben kapanışı Sıdıka'ya selam ederek yapmak istiyorum. İyi ki varsın Sıdıka...
Murathan Mungan, gençliğimde severek takip ettiğim bir yazardı. Uzun zaman sonra kendisiyle yeniden buluşmak gerçekten keyif verdi. Yazarın üslubuna dair dikkatimi çeken bir ayrıntı var; eski kitaplarındaki ağdalı dilden sıyrılmış, daha yalın bir anlatım tercih etmiş. Bununla birlikte, bu değişim onu insan ruhunun derinliklerine inmekten alıkoymamış.
Konusuna gelince;
Kitap bana üç şahane masal anlattı. Kelimelere ihtiyaç duymayan sevdalar, kelimelerle anlatılamayan duygular... Kimi kahramanı sazıyla anlatıyor, kimi dokuduğu kilimlerle, kimi semah dönüyor, kimi lal, sadece gözleriyle anlatıyor kalbindekileri. Ruhun sesini duyabilenler kelimelere ihtiyaç duymuyor Murathan Mungan masallarında. Onlar uçurumların sesini duyuyor.
Uçurumların sesini duyanlara selam olsun...
Hasan Ali Toptaş daha önce okumadığım bir yazardı. Kitabı seçme hikayem de oldukça ilginçtir paylaşmak istiyorum. Çocuklara gölge oluşumunu anlatırken sorular sormaya başladılar. En son gölgesi olmayan cisim var mı hocam falanlardan sonra ' gölgesizler ' sözü çıktı ağzımdan. Bir durdum çok hoşuma gitti. Ne güzel kitap ismi olurdu bu acaba yazan var mıdır diye hemen derste baktım ve bu kitabı buldum. Yorumlarına bile bakmadan listeme aldım. Bu kitabı okumak farz olmuştu çünkü. Kısa bir süre sonra sahafta karşıma çıkınca da dedim ki evet bunu kesinlikle okumam lazım bu kadar tesadüf olamaz. Şimdi bunu niye anlattım? Hiç bilmiyorum. Zaten kimse okumuyor rahatlığı belki. Neyse kitaba geçelim. Dili çok akıcıydı. Bu kadar sağlam bir kalemi bunca zaman nasıl duymadım diye hayıflandım, biraz da utandım. Üslubun akıcılığına karşın olaylar o kadar düşsel imgelerle anlatılmış ki zaman zaman takip etmekte zorlandığımı da itiraf etmeliyim. Mekan olarak bir köy ve şehir seçilmiş olması yazarı toplumcu gerçekçi tarza yöneltmeliydi ama bilinç akışı belki biraz da büyülü gerçeklik yöntemini tercih etmiş. Doğrusu çok da güzel uygulamış. Tüm hikaye boyunca asla gerçek bir zemine inmiyorsunuz. Sürekli düşünceler, düşler, mekandan mekana geçişler arasında ilerliyorsunuz. Keyifle okumakla beraber bir iki noktada acabalarım da oldu. Köylülerin içsel konuşmalarına bir diyeceğim yok da sesli konuştuklarında biraz daha 
Yaşar Kemal karakterleri misali gerçekçi cümleler kurmalarını beklerdim. Anadolu ağzı, yalın ve derin cümlelerle konuştursaydı karakterlerini, daha etkileyici olacaktı bence. Anadolu insanının ağzından dökülen yüzeysel cümlelerinin altında, içinde yaşadığı derin duyguların aktarılması, kitabı bir derece daha yukarı taşıyabilirdi. Bir diğer nokta da bazı olayların sonuçsuz bırakılmış
Erich Fromm ahlaki gelişim kuramı ile tanıdığım bir yazardı. Sevgi üzerine de çok isabetli doneler sunacağını umarak okudum kitabını. Gerçekten de öyle oldu . Geçmişten günümüze ekonomik, siyasi , dini değişimlerin , insanın sevgi anlayışını nasıl evirdiğini yalın bir dille aktarıyor. Anlaşılması kolay ve aydınlatıcı metinler ile beyninizde küçük patlamalara neden oluyor. Sona doğru da küçük bir sürpriz yapıyor okuyucuya. Gerçek sevgi nedir ne değildir anladık da sevme yetisini nasıl kazanacağız sorusuna verdiği cevap ile biraz sinir bozuyor. Buna rağmen keyifle okuduğum, sevginin bir duygu değil eylem olduğu farkındalığıyla, kazançlı çıktığım bir kitap oldu. Sevgiyle tavsiyedir.