EsraA

Yalnızlık insanın varlığına içkindi, bunu reddetmek insanın böbrekleri olduğunu reddetmesi gibi bir şeydi, saçmaydı.
Mahvoldum...
Özgürleşmek çok zor bir mücadeleydi, göze almadım, savaşmadan içeride kalmanın bedelini ödemek daha kolay geldi.
Gerçeğin mutlaka ortaya çıkması gereken bir şey olduğundan emin değildim, bazen bilmemek çok daha iyiydi. Ben bilmeden önce iyiydim, çok daha iyiydim…
Korkunç bir yalnızlık duygusuydu hissettiğim. Sanki şehirleri, ülkeleri, gezegeni dolduran bütün insanlar dünyaın öz çocuğuydu, bir tek ben değildim…
İnsan gömmek istiyor. İnsan baş edemeyeceği kadar büyük olduğu için bilinç düzeyine taşıyamadığı şeyleri zihninin çok derininde bir yere gömmek istiyor.