Gözlemleyen ben, sessizce hayat sahnemizde olanları gözlemler. Her şeyi fark eder fakat yargılamaz, değerlendirmez, eleştirmez. Olup bitenlerden sahnedekiler kadar etkilenmez. Gözlemleyen ben bir bakış açısıdır ve bu bakış açısından baktığımızda yalnızca izler, gözlemler, şahitlik ederiz.
"İçimde söylemek istediğim çok şey var sanki. Çok büyük şeyler. Bunları ifade etmenin yolunu bulamıyorum.Bazen bana öyle geliyor ki bütün dünya, bütün hayat her şey içimde duruyor ve sözcüsü olmam için feryat ediyor. Hissediyorum... Ama anlatamıyorum... Bunun ne kadar büyük bir şey olduğunu biliyorum ama konuştuğumda bir bebeğin ıngaları gibi sesler çıkıyor ağzımdan.
Sayfa 140 - Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları·Kitabı okudu