Faktör
@esraknc
Yazar, çizer,okur...
Özlem budur işte :
bomboş bir varlık ve dopdolu bir yokluk..
Özlem, örneğin, işitmeyeceğini bildiğin birisine —
yalnızca ona; ama, kendi kendine— "Neredesin?"
diye seslenmendir.
"Her ölüm dünyada bir çatlak açar - bir boşluk bırakıp öyle gider her kişi: öteki kişiler de, şimdi, o çatlağı kapatmakla, o boşluğu doldurmakla görevlendirilmiş hissederler kendilerini.
Oysa, zamanla, çevre dokunun da çatlaması ve boşalmasıyla, o çatlak belirsiz - öteki çatlaklardan ayırdedilemez - hâle gelecek; o boşluk da, zaten, yok olacaktır. Ama, kişiler bunu düşünmezler : uğraşıp dururlar o çatlakla, o boşlukla - ama faydasızdır bu çaba : çatlak kapanmaz, boşluk dolmaz; uğraşıp durur kişiler, kendileri de birer çatlak, birer boşluk olana dek - o zaman da görevi yeni kişiler devralmış bulacaklardır kendilerini...
Oysa, önemli olan, çatlağı açıkça görebilmek, boşluğu olduğu gibi yüklenebilmekti.
Çünkü, ölüm, onmaz; yaşam, onarılamazdır."