Filler Sultanı İle Kırmızı Sakallı Topal Karınca
Bu kitapta bazı gerçekleri çok net görüyorsunuz: Ne kadar yetenekli, ne kadar çoğunlukta olursanız olun, bir kere korkuya esir düştüğünüzde esaretinizin ilk günü başlamış oluyor. Ve o esareti bitirmek hiç de kolay olmuyor.
Kitaptaki karıncalar da korkuya esir olmuşlardı. Sarı karıncalar ise bencilliklerinin esiriydi; yani herkesin farklı bir esareti vardı. Filler Sultanı pek akıllı olmasa dahi bu esaretleri ve zaafları çok iyi kullandı. Kıçını ağaca sürterek oturduğu yerden kendine saraylar, tahtlar yaptırdı; karıncaları gün geldi açlıkla tehdit etti.
Aslında içten içe Filler Sultanı'nın da çok korktuğu bir şey vardı: Esirlerini kaybetme korkusu. Ona baş kaldıran sadece 1 kişiydi, o da Kırmızı Sakallı Topal Karınca'ydı. Koskoca filler, evet, bu tek bir karıncadan öyle bir korktu ki, sırf bu yüzden kırmızı karıncaların hepsini katletti. İşte korku böyle bir şey; içinize bir girdi mi sizi yer bitirir. Bu kitapta gördüğümüz gibi, savaşın kazananı olmaz, sadece kayıplar yaşanır. Kazanan, kimin daha az kayıp verdiğiyle ilgilidir.
Filler Sultanı dünyada tahtlar, saraylar yaptırınca bu sefer başka bir duygunun esiri oldu: Yok olma ihtimali. Bu yüzden ölümsüzlüğü bulmak istedi. Bir yanda o ölümsüzlüğü ararken, diğer yanda Kırmızı Sakallı Topal Karınca kara kara bu esareti bitirmek için planlar yapıyordu. İnanç öyle bir şey ki, karıncaya fili yendirir.
Herkese Güvenilmez Fillere yardım edenler yine karınca türüydü. Kırmızı Sakallı’yı yakalatıp öldürmeye çalışanlar da onlardı.
Birine bir şeyi 40 kere söylerseniz gerçeklik algısını kaybeder. Filler Sultanı karıncalara "Siz fil soyundansınız, fil olacaksınız" deyip inandırmıştı. Sonra pişman oldu ama iş işten geçmişti.
Tek başınıza dünya değişir. Önce sen değiş, sonra etrafın değişir, sonra bir bakmışsın dünya değişmiş.
Filler Sultanı ile Kırmızı Sakallı Topal KarıncaYaşar Kemal · Yapı Kredi Yayınları · 202515,7bin okunma
Hayal Kırıklığım Üzerine
Kitabın her sayfasını evet şimdi bir şeyler olacak bir şeyler yaşanacak diye çevirdim fakat olmadı. Olay örgüsü beni içine çekemedi. Düşünce yazısı olduğunu varsayarsam "Bir fikir vermeye çalışmış diyebilir miyim? Diyemem. Olay örgüsü çok ince düşünülmüş, dahice diyebilir miyim? Diyemem." Sonuç olarak kitap hakkında çokça şey diyemiyorum. Çünkü romanlarda biraz edebi cümleler, içimi saran, beni büyüleyen kelimeler olması gerekliliğine inanıyorum. Evet konusu dikkat çekici ve 21. yüzyılın kitabı seçildiği için özellikle okumak istedim. Fakat benim için bir hayal kırıklığıydı. Bitsin ve kurtulayım diye çevirdim sayfaları.
Üzgünüm...
Kitabın içerisinde gerçeklerin direk gerçek olarak anlatılışı sanırım beni rahatsız etti.
Okumak bazenDuygu ve Düşünce
Açık konuşayım, etkiliyor mu? Evet etkiliyor. Ama neden bilmiyorum ama kendini tam ifade edememe durumları söz konusu olmuş gibi burada bile… Babadan çekinme mevzusu olabilir.
Yanlış anlaşılmalar silsilesi
Ne bekliyordum bilmiyorum ama bu değildi ya.
Ronan’ın gülücükleri arkasında var olacak travmayı ve Teal’ın duvarları arasındaki o çatışma beklediğim gibi çıktı. Ama ilişkilerin ilerlenişi aceleye geldi.
“Hadi elindekini değerlendir.” buna benzeyen cümleyle Ronan kıza bağlanıyor. Teal desen önceki kitaplardakinden daha uysal ve sakin yazılmış.
Rina travmaları güzel işlese de ilişkiler konusunda bocalıyor. İlişkilerin ilerlenişi o kadar oturtulmamış ki hangi ara karakterlerin birbirlerine aşık olduklarını anlayamıyorsunuz bile.
Bu bir dark romance evet ama bu kitaptaki darklık olmamış hissettirdi.
Levi > Ronan > Xander > Aiden
Astrid > Kim > Elsa > Teal
Dili taş kağıt makasta olduğu gibi oldukça akıcı.
Ama bir taş kağıt makas değil.
Daha bir basit kurgusu var ve evet iyi bir okursanız sonu tahmin edilebilir
Kült bir kitap değil ama kafa dağıtmalık sürükleyici elinizden bırakamadığınız bir kitap
Araf..·118 syf.·1000Kitap
10/10
2026 115. kitabı
Seni düşünüyordum, Susana. Yeşil tepelerde. Rüzgârlı havalarda uçurtma uçururduk tepelerde, aşağılarda kalan köyün sesleri gelirdi kulaklarımıza, rüzgâr uçurtmanın ipini çekelerdi. “Koş, Susana.” Yumuşak ellerin ellerimi yakalardı. “Gevşek bırak ipi."
Rüzgâr nasıl güldürürdü bizi; ip parmaklarımızdan kayarken birbirimize bakardık; bir kuşun kanatları çarpmış gibi usulca kopardı ip. Kâğıt-kuş yukarlardan taklalar atarak düşerdi, toprağın yeşili içinde eriyene kadar saçaklı kuyruğunu sürürdü ardından. Dudakların ıslaktı, çiy tanelerini öpmüştüm sanki.
Seni düşünüyordum. Orada deniz-yeşili gözlerinle bana bakışını.
Susanna, ne kadar uzaklardasın sen, bulutların üstünde, ta uzaklarda, tepelerde gizlenmişsin. O’nun büyüklüğünde, O’nun bağış dolu Kutsal Yüceliğinde saklısın, seni bulamam artık, göremem. Orada sözlerim erişemez kulaklarına."
Damlaların düşüşünü gözlüyordum Susana, şimşeğin parıltısında her soluk bir iç çekişiydi, her düşüncem sen."
---
Ne yazsam az kalacak, ne desem eksik...
Ne dökülür ki kelimelere; yaşayanlar mı, ölenler mi, anılar mı, geç kalınmış bir intikam isteği mi yoksa aşk mı? Comala’da bu ayrım çoktan silinmiştir. Ne gerçeğin ayakları yere basar burada, ne de büyünün kanatları vardır; anlatılan her şey, sıcaktan kavrulmuş taşın ve toprağın kendi kendine mırıldanmasıdır belki de bir yerlere sinmiş, saklanmış yankılar vardır.
Zaman, dağınık ilerler, ileri geri akmaz, evet. Ama belki de hiç akmaz. Her fısıltı, her çığlık ve her susuş, o hiç geçmeyen, her an yeniden doğup aynı yerde can veren sonsuz bir şimdinin içinde gizlidir. Ne geçmiş gömülebilmiştir ne de gelecek bir umuttur; her şey şu anda asılı kalmıştır.
Adem’in dünyaya bırakılması gibi bırakılır Juan Preciado bu coğrafyaya. Kimse karşılamaz. Tekinsiz, kurak ve ölü bir