Zaten içinden çıkmadıktan sonra, bir evin hangi şehirde olduğunun pek de bir önemi kalmıyordu sanırım, zamanı bile büküyordu o evler.
En büyük zevkim evin bahçesinde veya derenin kenarında yanlız başıma oturup hülyalara dalmaktır.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Aklimin bi kosesinde Riza abi elinde gitariyla bekliyor.
Benden sonra olmayacak evin ve orada
seni içtenlikle selamlayacak sözcükler.
Yorgun ayaklarını kadife terlikler gibi
saran ben, olmayacağım.
Evin "ablatif"hali
Evler, eşyalar, sokaklar böyledir.
Biri gelip de onları darmadağın etmezse, eskiden kendi kucaklarında yaşamış, şimdilerdeyse ortalarda görünmeyen kişilerin yaşantılarını uzatmaktan bir an geri kalmazlar.
Olumsuz duyguyla baş başa kalır ve bize eklenmesine izin verirsek, fırtınadan güçlü çıkabiliriz. Değişiriz, “misafir giren bir evin değişmesi gibi…”
Hiçbir zaman affetmiyor peşine düşmeyen ailesini, affetmiyor ama unutmuyor da. Bir omzunda kocasının, anasının, çocukların, evin yükünü taşıyor; bir omzunda unutulmuş olmanın yükünü. Fakat kadınlar yükü sadece omuzlarında taşımıyorlar, sırtlarına da biniyor, karınlarına da, kasıklarına da. İki çocuk doğuruyor Fehime, peş peşe. Evdeki iki çocuğun annesi doğumda ölmüş, ölür müyüm diye bekliyor, ölmeyeyim diyor, ölürsem başka bir kızı kaçınr sonra. İnsan iyiyse hep iyi kalıyor. Kendi yerine gelebilecek kızlara kıyamıyor Fehime.
