Marianne yumuyor gözlerini. Dönmez herhalde, diye düşünüyor.Dönse bile ayni olmaz. Şu an yaşadıkları hayata bir daha asla dönemezler. Yine de Marianne için yalnızlığın acısı, eski acısına, hissettiği değersizliğe kıyasla hiçbir şey. Connel'ın bir armağan gibi hayatına getirdiği iyilik, şimdi kendisine ait. Connel'ın önünde hayat dört bir yerden açılıyor şimdi. Çok iyi geldiler birbirlerine. Gerçekten diye düşünüyor. Marianne, gerçekten. İnsanlar birbirlerini değiştirebiliyormuş gerçekten.
Reklam
Yalnız bir yaşamda, bir başka ruhun sizinkinin yanına damladığı ender anlar vardır, yıldızların senede bir defa yeryüzüne sürünüp geçmesi gibi.
Her şey geçip gidiyor.
Bu zamana kadar yaşadığım, soğuk bir cehennemi andıran sözde "İnsan" dünyasında tek gerçek şey bu.
Her şey geçip gidiyor.
Ah, insanlar birbirlerini hakkın da en temel şeyleri bile bilmiyorlar.
Birbirlerini zerre anlamadan en iyi arkadaş olduklarını sanıyorlar. Yaptıkları hatayı asla anlamadan sürdürüyorlar yaşamlarını ve aralarından biri ölünce ardından konuşma yaparken ağlıyorlar.
Hayatın bir değişmeler silsilesi ve her değişmenin bir tekamül olduğunu anlamayanlar yobaz kafalı insanlardır.
Reklam