Black Out - E L İ F K A P L A N
Merhaba… bu kitabı kapattığımda zihnimde kalan ilk şey olaylar değil, hisler oldu.
Kalbinle aklın aynı anda konuştuğu o anlar vardır ya biri “dur” derken diğeri çoktan koşmaya başlamıştır… Black Out tam olarak o ikilikte bırakıyor insanı.
Gökyüzünü hayatının merkezine koymuş bir adamın düzeni, yıllarca kurduğu disiplin ve gurur duvarları arasında ilerliyoruz. Onun dünyasında her şey nettir: görev bellidir, hedef bellidir, sınırlar bellidir.
Ama bir insan girer hayatına… ve sınırlar ilk kez anlamını kaybeder.
Kitap boyunca en çok hissedilen şey aşkın kendisi değil, direnişi. Kabul etmemenin, geri çekilmenin, susmanın ve yine de vazgeçememenin ağırlığı…
İki karakter de duygularına teslim olmamak için savaşıyor fakat savaş meydanı artık gökyüzü değil, kalpleri oluyor.
Okurken sürekli şu duyguyu yaşadım:
Söylenmeyen cümleler söylenenlerden daha yüksek sesle bağırıyor. Bakışlar, suskunluklar ve gurur diyaloglardan daha fazla şey anlatıyor.
“Blackout” kavramı hikâyede sadece bir kelime değil, bir ruh hali. Bazen insan her şeyi görür ama anlamaz, bazen de anlamaya başladığı an görmemeyi seçer… karakterlerin yaşadığı tam olarak bu körleşme hâli.
Ve yazar… Elif Kaplan kalemiyle duyguyu yükseltmek için büyük olaylara ihtiyaç duymuyor.
Sahneleri büyüten şey dramatik anlar değil; iç monologların sakin ama vurucu akışı.
Abartısız, doğal ve özellikle gururun iç sesini çok iyi yakalayan bir anlatımı var.
Bu kitap romantik anlar sunmaktan çok, duyguların inkâr edilme sürecini okutuyor.
Sevmekten çok saklamayı, yaklaşmaktan çok kaçmayı ve en çok da kabullenmenin ne kadar zor olduğunu anlatıyor.
Bitirdiğimde geriye şu kaldı:
Bazen en büyük çarpışma iki insanın birbirine yaklaşmasıdır.
“Sanat eseri gibisin. Sana her baktığımda başka bir
Goddamnit Donut!
Bu yıl harika kitaplar yılı mı? Kaliteli eserlerin bu kadar kısa aralıklarla benim okuma listemde yer almalarına ağlayarak karşılık versem bu şekilde beni bulmaya devam ederler mi?
Bu adamlar böyle güzel kitaplar çıkarmayı kimden öğrendi? (Dr. Oetker reklamına selam olsun~)
Dungeon Crawler Carl... Esprili, zekice yazılmış ve inanılmaz akıcı bir distopik roman. Birçok hayatta kalma romanından esinlenilmiş ancak kesinlikle bir kopya değil. Aksine kendi türünü yaratmış bir efsane bence!
Dünyamız uzaylılar tarafından ele geçirilip kaynakları sömürüye alınırken hayatta kalan insanlar zindanvari bir sanal oyun arenasında kameralar karşısında hayatta kalmaya çalışıyor.
Carl, eski kız arkadaşının kendisini aldattığını fark ettiğinde ortak dairelerinde (eski) kız arkadaşının kedisi Donut'a bakıyor. Hiç evden kaçma huyu olmayan Donut bir gece yarısı camdan dışarı çıkıp bir ağaçta mahsur kalınca Carl hızlı olacağını düşünerek üzerinde sadece bokser, deri ceketi ve kız arkadaşının pembe crocslarını alıp dışarıya kediyi kurtarmaya gidiyor. O esnada kıyamet kopuyor işte. Dünyayı egemenlikleri altına alan uzaylılar kapalı alanda kalan insanların hepsini dümdüz ediyorlar. Sadece dışarıda olanlar hayatta kalıyorlar ve oyun böylece başlıyor.
Soğuktan donmak istemeyen ve hâlâ şaşkınlığını üzerinden atamayan Carl, eski kız arkadaşının kedisi Prenses Donut'la birlikte oyuna dahil oluyor.
E.F.S.A.N.E.
Ve leziz!
Carl ve Donut'un diyalogları, yaşananlar ve abes yaratıklar her seferinde beni kıkır kıkır güldürdü. Yeri geldi küfür ettim yeri geldi şaşkınlıktan kalakaldım. Öyle harika ve akıcı bir anlatımı var ki kitabın, tek bir sayfasında dahi sıkılmadım.
Hatta her karakter kendine has bir bağlılık sağlıyor, hiçbirinden kopamıyor gibiyim. Zindanın içerisindeki yarışmacıları denetleyen
Reklam
Bir kitap daha ne kadar güzel olabilir?.!.!!.
Artık biliyorsunuz. Kitap hakkında yazdıklarımı şuracığa bırakıyorum. Merak edenler bakabilir.
instagram.com/p/DTFWiRRCPav/?...
Otomatik Portakal
Kişiler:
Alex
Pete
Georgia
Aptalof
Koca Göbek
Çakal
P.R Deltoid
Endy
Monty
Sonietta
Will
Zophar
Doktor
Zıp Zıp
Doktor Bronom
Doktor Brodsky
Joe
Tez
F. Alexander
Z.Dolin
Rubistein
D.B Silva
Len
Rick
Öküzof
Georgina
Greg
Sadeliğin zarafetiEdebiyat
Tanizaki, modernleşme ile gelen parlaklık, hız ve gürültünün karşısında gölgenin, sadeliğin ve karanlığın estetiğini savunan özel bir deneme kaleme almış.
Tanizaki,Batı’nın“ışık,parlaklık,modernlik”
estetiğinin Japon kültürü üzerinde yarattığı baskıyı eleştiriyor. Ona göre gerçek güzellik, gölgede saklı duran derinlikte, yani yarım karanlıkta ortaya çıkmaktadır. Yazar her şeye rağmen yinede moderniteyi tamamen de reddetmez; ancak Batı’nın ürettiği her teknolojinin, Japon estetiğini zorla dönüştürmesini eleştirir. Örneğin elektrik ışığının gölgeleri yok edip mekânlara “fazla net bir çıplaklık” verdiğini söyler.
Aslında eleştirdiği konular kültürel bir uyarı gibidir: “Her yenilik bize uygun olmak zorunda değildir.”
Kitap, İran edebiyatında meşhur bir kitap(mış?!)
Kısmen bu şanı hak ediyor diyebiliriz. Ancak yazarın vermek istediği ile bizim anladığımız aynı mıdır? ucu açık bir soru.
Yazarın yazmak istediklerinden daha fazlasını biz ekleyebiliriz diye düşünüyorum. Çünkü biz insanlar olarak bireysel anlamda 1 insanlık ömür yaşarken, edindiğimiz bilgiler 1000 insanlık bilgi diyebiliriz. bu da bizim bizden başka/merkezinde bizim olmadığımız olaylara birden fazla bakış açısından yaklaşabileceğimize dair yardımcı olmaktadır. Yazardan daha fazla psikolojik, sosyolojik, mistik vs. bilgiye sahip olabiliriz. Yazarın yazıpta farkında olmadığı detaylara dair fazladan bilgi sunabiliriz. Kitap genel olarak karmaşık bir eserdi, normalde f/p mantığına dayanarak zaman/verim hesabı yaparak genel olarak kitap tavsiyesinde bulunurum ancak bu kitap orta-üst seviye altındakiler için zaman kaybıdır diye düşünüyorum. Farklı alanlardaki uzmanlarla beraber en az 5-10 oturumda incelenmesi gereken bir eser diye düşünüyorum. Bu da hem emek hem zamandan ciddi bir ekonomiklik sorunu demektir.
''Okumak için okumak'' mantığındaki herkes okuyabilir. Ancak zamanımı daha faydalı kitaplarda değerlendirebilirim diyenler okumasa da olur :)))
Reklam
Reklam