Farid Abbasov
@faaryyd
Bütün doğulan ümidlərin gecəylə ölməlidir..
open.spotify.com/user/317tyfr4kp...
ATMU
Azərbaycan, Gəncə, 18 Ekim 1999
190 okur puanı
Ağustos 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bu kitaba təhlil yazmasam, olmazdı.
Kitab maraqlı və fərqli mövzusu ilə diqqətimi çəkdi. Müəllif günümüzün dəhşətli reallığını qara yumorla təqdim edir. Mənə 
George Orwell kitablarını xatırlatdı.
Dəlilik ilə Dühalıq arasında qalan Asil..
Dəlilik və Dühalıq. Arasında incə bir xətt var. Və bu xəttin üzərində gedib-gələn bir Asil'imiz var. Amma qəhrəmanımızın tərəddüddə qaldığı məqam sadəcə bu deyil. O həm də həqiqət və yalan
Bəlkə də, AZ hər şey deməkdir. Və bəlkə də, mənim sənə deyə biləcəyim tək şeydir...
Kitabın təhlilinə necə başlayacağımı həqiqətən bilmirəm. "Necə bir təhlil yazım ki, bu qədər yükü öz üzərinə
"Yaşamaq, amma necə?.."
Ağrı bizim yaradılışımızda var! İnsan ömrü o qədər fanidir ki, sən 100 il də yaşasan, 50 il də yaşasan, hətta, 10 il belə yaşasan, ağrını dadmadan bu həyatdan köçüb gedə bilmərsən.. Götürək öz həyatımızı. "Hələ gəncik" dediyimiz yaşdayıq. Uşaqlıqdan bu yana o qədər ağrılar çəkirik ki, hər yaş artdıqca həyatımızda "Niyə?"- lərin sayı çoxalır. Bəzən, hətta, "Niyə yaşayıram?", "Budurmu yaşamaq?", "Bu qədər əzab çəkmək olarmı?" məqamları da gəlir. Həqiqətən, Fugui.. Bu qədər əzab çəkmək olarmı?..
Varlıqlı bir ailədə doğulan, əzab-əziyyət görməyən, atalarından yadigar qalan torpaqların son qəpiyinə qədər qumara və fahişəxanaya xərcləyən və bütün bunlardan sonra əzablı günləri başlayan Fugui'nin hekayəsi...
Bir gün "Necə ölmək istəyərsən?" sualına, "Necə ölürəmsə ölüm, bircə sevdiklərimin ölümünü görməyim.." cavabını vermişdim. Zamanla, xüsusən də bu kitabı oxuduqdan sonra, bunun biraz "eqoist" düşüncə olduğunun fərqinə varıram. Çünki, mən özümü düşünərək, sevdiklərimin mənə görə əzab çəkmələrini gözardı edirəm. Fugui hekayəsinin sonunda belə bir cümlə işlədir: "Bütün sevdiklərimi bir-bir tabuta qoydum, amma mən hələ də həyatdayam, yaşayıram..."
Bəs buna "yaşamaq" demək olarmı? Fugui və ailəsinin çəkdiyi əzablar, ac qalmamaq üçün verdikləri savaşlar, bütün ailənin zamanla məhv olması... Bəlkə də, elə "yaşamaq" budur...
Mənəvi inkişaf və Motivasiya tipli kitabları oxumağı sevmirəm. Bu kitabı da tövsiyyə əsasında oxudum və bir daha bu janrda oxumayacağıma əmin oldum. Əslində, bu tip kitablar bizə fərqli bir fikir söyləmir. Bizim bildiklərimizi bizə yenidən aşılayır. Hətta, məncə, bir yerdən sonra, mənəvi inkişaf yox, əsəb verməyə başlayır (ən azından bu kitabda belədir).
Kitabın müəllifi 
Eckhart Tolle 30 yaşına kimi intihar depressiyası dövrləri ilə müşahidə olunan davamlı sıxıntı içərisində yaşayıb. Belə bir günlərin birində yuxudan şiddətli qorxu içərisində oyanıb, ətrafda gördüyü hər şey gözünə o qədər mənasız görsənib ki, dünyaya nifrət etməyə başlayıb və mövcudluğunun mənasızlığını dərk edib. Qəflətən, yaşadığı iztirablardan qurtulmağa və özünü "aydınlatmağa" qərar verib. Və belə bir kitab ərsəyə gəlib..
Kitabın ümumi mesajı da məhz belədir: "Keçmiş iztirablarınızdan və Gələcək qayğılarınızdan qurtulun, İndiyə köklənin. Keçmişinizdən dərs çıxarın, amma keçmişdə qalmayın. Gələcəyi düşünməyin, çünki Gələcəyi düşünsəniz, İndini yaşaya bilməzsiniz". Bu qədər. Kitab bu 3 cümlə üzərində qurulub. Hər 2-3 səhifədən bir, bu cümlələrin başqalaşmış forması qarşınıza çıxır.
