Fatih Türker
@fatihturker3
erik ağacı (2020), tüplü televizyon kırılınca (2024)
Şu anda okuduğu kitaplar
civarda…
bitirdim. öykü kitapları romanlara kıyasla daha az akılda kalıcı oluyor. ancak civarda kaybolanlar'da her öykü ayrı hikaye, ayrı karakterler, çeşitli mekanlar, yer yer melankolik ancak umutlu ruhlar barındırıyor. hepsi aykırı, rengi, sesi olan metinler... karakterler size kendi dünyalarına dair derinlikler vaat ediyor. suretler'in tekinsizliği, kadınların birbirlerini uzaktan süzüp çıkarımlarda bulunması, kendi senaryolarını yazması... kesişim'in yeni medya araçlarını insanları birer koyuna çevirip peşinden sürüklemesini, bu uğurda nasıl birer metaya dönüşüp ruhlarından, ceplerinden satmasını... yolun yokuşu'nda geleneksel olanın insan ilişkilerini nasıl etkilediğini anımsatıyor. herkes hata yapar, sağır dilsiz oynamaya bi' başkaldırı niteliğinde... anlattığın kimin hikayesi, adeta modern zaman masalı. tekrar tekrar okunası... boncuk gibi dizilmiş, iç içe geçmiş olayları titizce birbirine bağlıyor. hasılı civarda kaybolanlar'ı edinin. sevgiler.
bitirdim. anarşık'tan sonra sevimay'ın dilini, anlatımını, kurduğu atmosferi özlemişim. devlet nedir? neye yarar? bi' soru ve bi cevap arasında olaylar gelişiyor. kavgalar, bölünen ekmekler, kapitalistler, bolca sorular sorduruyor bu metin. ancak ne hikayeyle ne de karakterlerle bağ kuramadım. durumlar derinleşmiyor, karakterler tip olarak kalıyor. bazı cümleler çok didaktik, tekrar tekrar sloganlara maruz kalıyoruz. ama ironisi, mikro düzeyde memleket tespitleri müthiş. kıvrak dil, özenli türkçe.
epeydir çeviri kitap okumuyorum deyip başladığım veronica raimo'nun yalan dolan romanı beni kendine hayran bıraktı. herhalde günümüzün en iyi öz kurmaca metinlerinden biri. durumların en en sade hallerini göze sokmadan, afili görünsün derdi olmadan sahi, sıcak anlatmış. ailesini, babasına kızgınlıklarını, dertlerini, çocukluk sancılarını, gençlik heyecanlarını olağanca çıplaklığıyla göz önüne seriyor raimo. burada getirdiği eleştiri kültürüne şapka çıkarasım geliyorum. içimden şöyle diyorum: biz bize ait olanları çok kolluyoruz, hata...edebiyatı bi' iç döküş aracı olarak görmeye hep soğuk yaklaşıyorum ama yazarımız burada bunu yaparken yapay olandan, abartıdan uzak durmayı beceriyor. küçük, bilindik anları gerçeklikten kopmadan kendine has ironisiyle anlatıyor. çok sevdim! çok! ayrıca eren cendey çevirisi çok özenli, tebrikler. şunu eklemeden geçemeyeceğim: adalet ağaoğlu'nun ölmeye yatmak romanından sonra buuuunca iç sıkıntısının bana geçtiği bi' hikayeye daha denk gelmemiştim. umarım diğer kitapları dilimize çevrilir. teşekkürler hshs
sevgi soysal'ı çok sevmemin sebebi gündelik acı, tatlı olayları kıvrak zekasıyla ve ironik diliyle hikayeleştirme kabiliyeti. cennetteki ilk günüm bir tık daha iyi olabilirdi beni iki sayfanın arasına alıp bolca güldürdü. burada insan eliyle bir cennet tasviri var. yine insalığın bir güzel dünyalaştırdığı, siyasetin ve sınıfsallığın meydana çıktığı modern zamanın hayvan çiftliği. cennet dedikleri meğer mikro düzeydi bir türkiye panoramasıymış. torpil, bayağılık, görünenin zıt gerçekliği.
Cennetteki İlk Günüm Bir Tık Daha İyi OlabilirdiSezen Ünlüönen · İletişim Yayınları · 2024215 okunma