“Ne ölüm, ne de hayat! Hiçbiri kovalamiyor beni rüyalarimda.
Higbirinin eli bana degmiyor. Cünkü ceplerimde hiç olmadiklani kadar. Varligima nedensizlikten delirdim ben.
Hiçbir nedeni kendime yakistiramadigimdan. Hepsini giydim.
Higbiri olmadi. Hepsi dar geldi. Inansaydim herhangi birine, ugruna gerekirse dünyay kan gölüne çevirirdim. okyanuslar kirmizi olurdu. Pıhtılaşmış kanlardan siyah daglar yükselirdi.
Ama inanamadim. Bir türlü inanamadim... Bütün hayat bir ilüzyon. Benim gibi, Kara gibi...”