Feyza
@feyzosfer
Yazık, kör bahçıvanın bahçesinde açan goncaya
Türkçe öğretmeni
Lisans
19 Aralık
38 okur puanı
Haziran 2022 tarihinde katıldı
Dorian Gray’in Portresi1000k
Dorian Gray’in Portresi, Oscar Wilde’ın yazmış olduğu tek romandır. Döneminde yoğun eleştiri oklarına maruz kalan bir yazardır. Eleştiri oklarından biri de ona roman yazamacağını yönünde yaptıkları mobbingtir. Yazarımız da eleştirilere meydan okuyarak harika bir roman yazmıştır. Fakat yazmış olduğu kitap ona pahalıya mâl olmuştur. Yazar, yine eleştiriden payını almıştır. Yazarın cinsel kimliği, dönemin kraliçesi dâhil olmak üzere pek çok kişi tarafından eleştirilmiştir. Kitabı yayımlanmak istenmemiştir. Şu an okumuş olduğum kitap da sansüre maruz kalan bir kitaptır. Yapıtta pek çok psikolojik öge yer alamaktadır. Bunun da eserin kalitesini artırdığını söylemek isterim. Ana karakterlerden biri olan Lord Henry tarafından oldukça kurnaz ama bir yandan da insana “Bir yandan da haklı aslında!” intibası uyandıran yorumlar yapılmıştır. Oscar Wilde’a göre Lord Henry; çevresinin, toplumun, dönemin onu olduğunu zannettiği kişidir. Freud’un yapısal kişilik kuramına göre “ego” olarak sınıfladığı konumu anlatan bir karakter olduğunu söylemek yanlış olmaz.
Güzeller güzeli, kusursuz yüz hatlarına sahip olan Dorian Gray! Aslında dışı ne kadar güzelse içi de o denli çirkindi. Ölümüne dolaylı sebep olan Sibyl’den sonra yapmış olduğu davranışlar, söylemleri benim gözümde o kadar nefret uyandırıcıydı ki o sahnelerde bütün güzelliğine rağmen tamamen kendi değerini harcayan bir karakter oldu. Lord Henry’in ona hediye ettiği sarı kapaklı kitabı okuduktan sonra tamamen “çirkin” bir karakter olduğunu söylemek istiyorum. Ona layık olan bir ölümle kitap son bulduğunda geriye dönük bir sorgulama içerisine girdim. Bütün bu olanları zihnimde uzun bir süre derin derin düşünüp yorumladım. Dorian Gray, Oscar Wilde’ın başka bir çağda olma istediği kişiyi temsil etmekteydi. Freud’un yapısal kişilik
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bu Böyledir
Mustafa Kutlu ile tanıştığım ilk kitap olduğu için olabildiğince şeffaf okumaya çalıştım. Hikayenin içerisinde o kadar fazla metafor var ki yetişemeyip küçük molalar verdim kendime.
Hikayemiz neon ışıklarla bezenmiş lunaparkta başlıyor. Kahramanımız Süleyman’ın anılarına bir uğrayıp sonra yine lunaparka dönüyoruz.
Lunapark: Dünya metaforunu kapsıyor. Işıl ışıl, alabildiğine kalabalık. Birçok oyuncağı olan, oradan oraya savrulduğumuz, gözümüzün hep bir başka oyuncakta olduğu kocaman bir lunapark metaforu işlenmeye çalışılmış.
Süleyman’ın vurmaya çalışıp bir türlü vuramadığı tavşan: Hayattaki başarısızlıklarımız, vazgeçemediklerimiz. Ne kadar istesek de çabalasak da başaramadığımız; nereye gidersek gidelim yine ona döndüğümüz ama yine de elde edemediğimiz arzularımız vardır. Her şey mükemmel olsa bile aklımızın bir köşesinde sessizce yaşar, yolumuz yine ona çıkar.
Bir Zinnure’nin bir Süleyman’ın elinde yük gibi kalan fırın: Sorumluluklarımız. Süleyman’ın tel örgülerden dışarı fırlatmak isteyip fırlatamadığı o davul gibi fırın. Hayatımız boyunca atıp kurtulmak istediğiniz birçok sorumluluğumuz vardır. Atsan atılmaz, satsan satılmaz. Elimize yapışır kalır, onu bizden başkası almaz. Onunla yaşamak zorunda kalırız.
Çıkışı olmayan lunapark: Hayatın ta kendisi. Hayat; nereden girdiğimizi bilmediğimiz, çıkışını bulamadığımız bir oyun alanı gibi. Yol boyunca bize yoldaşlık edenler, elimizde fırın olanlar, bize yol göstermeye çalışanlar vardır. Saatin ilerlediğini fark edemeyip sanki hep aynı zamanı yaşıyormuşuz gibi zamanın ortasında sıkışıp kaldığımız bir lunapark gibidir. Çıkışını bulmak isteriz, bir yukarı gideriz bir aşağı ama yoktur. Bir yol ararken gözümüz küçük gösterilere takılır, bir de bakmışız ki çıkışı unutmuşuz! BU BÖYLEDİR.
90 sayfa olmasına rağmen
Ali Fuad Başgil, öyle güzel bir eser yazmış ki! Bu tarz kitapları okumayı hep tercih ederim. Ömür, hata yapmadan yaşamayı öğrenecek kadar uzun değil. Başkalarının gözünden de hayata bakıp onlardan öğrendiklerimle yolumu aydınlatmak beni hep geliştirdi. Okuduğum bu eserde de bir Türk aydın tarafından yazılan kıymetli tavsiyeleri gördüm. Büyüklerimden nasihat alır gibi okudum. O sıcacık cümlelerini sanki abi, baba, öğretmen içtenliğiyle söylüyormuş gibi dinledim.
Kitabın içerisinde bir öğretmen olarak kendime de ödevler buldum. Nelere nasıl dikkat etmeliyim, geleceğimizin en kıymetli varlıkları olan çocuklarımızı nasıl doğru yola yönlendirebilirim gibi birçok soru uyandı zihnimde. Tabii bu soruları çocuklarımız için yanıtlarken kendim için de sorular buldum. Ben nasıl doğru yolu bulurum, nasıl kendimin en iyisi olabilirim?
Biz gençlere, yolunu arayanlara güzel bir ışık tutulmuş. Hem de yabancı bir ışık değil. Kendi memleketimizin, kendi toprağımızın insanının ışığı.
Ali Fuad Başgil’in kitabın sonunda da istediği gibi onu saygıyla ve minnetle anıyorum…
Kuşlar MeclisiEdebiyat
Mantıku’t Tayr’dan esinlenilerek yazılmış ve ‘çizilmiş’ bir hikaye…
Uzun zamandır kütüphanemde beklettiğim, sonra okurum diye erteleyip yıllarca kütüphanemde bir rafta onu okumam için beklettiğim bu eseri tam da doğru zamanda ve doğru ruh halimde okudum. Çizimlerini dakikalarca inceledim, kısacık bir kitap olsa da derinliği içerisinde yüzmesini bilene çok şey öğretiyor. Kıyamasam altını çizmek istediğim birçok cümle vardı.
Kitabın sayfaları mükemmel bir kaliteye sahip, parmaklarımı her sayfada gezdirip resmin bütün dokusunda ve renklerinde izim olsun istedim. Şahane bir renklendirme, şahane bir çizim, harika bir anlatım…
Tekrar okuyacağımdan emin olduğum bir kitap. Tatilde, küçük ders molalarımda, yolculuk yaparken ya da sebepsiz daha önce hiç görmemişim gibi dakikalarca inceleyeceğim.
Nikolay Vasilyeviç GogolEdebiyat
Gogol’dan okuduğum ikinci eserdi.
Bir önceki eser, bayıla bayıla okuduğum ‘Ölü Canlar’.
Gogol’un o içten, şefkatli, sıcacık kalemi beni çok etkiliyor ve bu sebeple Gogol okurken dinleniyorum.
Gogol hayranlığımı anlattıktan sonra şimdi gelelim eserimize!
Yapıt, altı öyküden oluşuyor. Teker teker yorumlamak istiyorum.
Neva Bulvarı 
Neva Bulvarı , öykünün 15. sayfasında çok sevdiğim bir alıntı üzerine birkaç şey yazayım. “Kadın güzel ağzını açtı ve bir şeyler söylemeye başladı; ancak söyledikleri öyle bayağı, öyle saçma sapan şeylerdi ki… Şaşılacak şey: Demek iffet kaybetti mi insanı, akıl da terk ediyordu.”
Kitabıma kıyamasam muhtemelen altını kırmızı kalemle çizerdim. Kadın… Tazecik, turu, körpe… İçi ise bir o kadar kirli, hayatsız ve boş. Dışını sevdiğimiz şeyin içini de sevmemiz ne zor şey!
Gogol’un Neva Bulvarı sevgisini her sayfada severek okudum.
Beni çok güldüren eserine gelelim!
Burun Burun, inanılmaz keyifli ve eleştirel bir öykü. Burnunu ararkenki o telaşı, utancı; beni çok içerisine çekti. Demek ki neymiş herkesin işine burnunuzu sokarsanız sokak sokak burnunuzu ararsınız. En iyisi burnunuzun yerinde kalması!
Ah! O muazzam öykü! Kesinlikle bu öyküyü başucumda tutup ara ara okuyacağım.
Portre Portre! O nasıl bir anlatım, o nasıl bir kurgu. Altını çizmemek için kendimi zor tuttuğum bir öykü. Palto öyküsü de çok güzel ana Gogol’un Portresi’ni okurken öyle keyif aldım ki! Galiba ben Gogol’un Portre’sini daha çok beğendim.
Ve ünlü öykü: 
Palto
Palto, beni çok hüzünlendirdi. Üzerine çok düşündüm. Karakterimizin her davranışının altında yatan sebebi sorguladım. Geçen yıllarda lisans dersimizde çok sevdiğim hocamın anlatımıyla aklıma kazınan bir öyküydü. Gogol’u öyle güzel anlatmıştı ki defterimin bir köşesine “mutlaka oku” diye not almıştım. Şimdi kitabı
Neva Bulvarı , öykünün 15. sayfasında çok sevdiğim bir alıntı üzerine birkaç şey yazayım. “Kadın güzel ağzını açtı ve bir şeyler söylemeye başladı; ancak söyledikleri öyle bayağı, öyle saçma sapan şeylerdi ki… Şaşılacak şey: Demek iffet kaybetti mi insanı, akıl da terk ediyordu.”
Kitabıma kıyamasam muhtemelen altını kırmızı kalemle çizerdim. Kadın… Tazecik, turu, körpe… İçi ise bir o kadar kirli, hayatsız ve boş. Dışını sevdiğimiz şeyin içini de sevmemiz ne zor şey!
Gogol’un Neva Bulvarı sevgisini her sayfada severek okudum.
Beni çok güldüren eserine gelelim!
Burun Burun, inanılmaz keyifli ve eleştirel bir öykü. Burnunu ararkenki o telaşı, utancı; beni çok içerisine çekti. Demek ki neymiş herkesin işine burnunuzu sokarsanız sokak sokak burnunuzu ararsınız. En iyisi burnunuzun yerinde kalması!
Ah! O muazzam öykü! Kesinlikle bu öyküyü başucumda tutup ara ara okuyacağım.
Portre Portre! O nasıl bir anlatım, o nasıl bir kurgu. Altını çizmemek için kendimi zor tuttuğum bir öykü. Palto öyküsü de çok güzel ana Gogol’un Portresi’ni okurken öyle keyif aldım ki! Galiba ben Gogol’un Portre’sini daha çok beğendim.
Ve ünlü öykü: Palto
Palto, beni çok hüzünlendirdi. Üzerine çok düşündüm. Karakterimizin her davranışının altında yatan sebebi sorguladım. Geçen yıllarda lisans dersimizde çok sevdiğim hocamın anlatımıyla aklıma kazınan bir öyküydü. Gogol’u öyle güzel anlatmıştı ki defterimin bir köşesine “mutlaka oku” diye not almıştım. Şimdi kitabıBir Delinin Anı Defteri - Palto - Burun - Petersburg Öyküleri ve FaytonNikolay Gogol · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 202538,4bin okunma