Beyza
@floreciendo
"Kimsenin fark edemeyeceği detayları görmeyi çok severim."
Kitaplarda nefes alırım,
taşındığım her yerde çiçek açacağım.
34 okur puanı
Haziran 2019 tarihinde katıldı
"belki herkesin kendine özgü bir cennet bahçesi vardı -bunu bilemiyorum- ama gerçek olan, kişinin cenneti tam anlamıyla yaşayamadan ateşten kılıcın karşısına dikildiği. ve sonra yaşamın onu cenneti anımsamak ya da onu tamamen unutmak seçeneğiyle karşı karşıya bıraktığı. öyle ya da böyle. anımsamak için güce gerek var; unutmak için ise çok farklı bir güce; her ikisini birden başarabilmek içinse kahraman olmak gerek: anımsamayı seçenler acıyı, içtenliklerinin hiç aralıksız ayaklar altında ezildiğini görmenin acısıyla çılgına dönmeyi göze almalı. unutma yolunu seçenleri bekleyense bir başka çılgınlık tutkusu; acıyı tanımamanın, içtenlikten uzak kalmanın getirdiği çılgınlık. insanlar çoğunlukla ya anılarına bağlı çılgınlar ya da her şeyi unutmaya çalışan çılgınlar oluyor. gerçek kahramanların bu dünyadaki sayısıysa çok düşük."
Reklam
"Ancak değişebildikçe yaklaşıyoruz kendimize ve yine de bizi kendimizden uzaklaşacak şekilde değiştiriyor hayat. Doğuyoruz ve anne babamız bize teşekkür etmesini öğretiyor. Müteşekkir hissetmesek bile teşekkür edeceğimizi bile bile öğretiyorlar bize bunu. Sevinmesek de 'sevindim' demesini öğretiyorlar. Böyle böyle, kendimiz olmayan bir benlik bizi kat kat sarıyor, sarıyor, ve sonunda asıl benliğimiz onun içinde o kadar gömülü kalıyor ki hiç sesini duyamaz oluyoruz onun. Anne babalarımızın, öğretmenlerimizin, sonra başkalarının gözlerindeki ışığı görmek için kendimizden feda ettiğimizden öyle çok şey var ki..."
Sayfa 230
"Neydi ev sahiden? Yeri geldiğinde tren kompartımanlarını, gemi kamaralarını, sokak banklarını, kaplumbağaların kabuklarını, ihtiyarların hatıralarını, çocukların umutlarını yuva yapan neydi? Sığındığımız yer miydi yuva? Gittiğimiz mi, terk ettiğimiz mi, döndüğümüz mü yoksa?"
Reklam