Demin bana yüzümün pörsümüş, tazeliğini yitirmiş olduğunu söyledin. Doğru, ben yıpranmış bir elbise gibiyim; nedeni de ne iklim, ne de iş yorgunluğu. On iki yıldır içimdeki ateş, yakacak hiçbir şey bulamayınca kapalı kaldı, kendi zindanını yaktı ve söndü. On iki yıl geçti, sevgili Andrey; artık bu uykudan uyanmak isteğini bile duymaz oldum.
Özgürlük, diriliş insanı için bir sorumluluktur. Sorumluluk da özgürlük... Özgürlüksüz sorumluluk doğuran her ideolojiden nefret eder. Tıpkı sorumsuzluk doğuran özgürlükten nefret ettiği gibi.
.. zaten edebiyat da, çığlık çığlığa dolaşıp duran kendimizi "Gel bakalım hemşerim, nereye gidiyorsun yahu, kendine dön be! " sarsıntısıyla bulabilmenin bir tür pusulası değil midir?