Fatma Nur Afşar
@fnurafsar
Psikoloji
Dokuz Eylül Üniversitesi
İzmir
Kütahya, 18 Şubat 2002
345 okur puanı
Temmuz 2019 tarihinde katıldı
Bir yıldan fazla zaman önce hediye edilen kitabımı nihayet okuyabildim. Bunca zamandır ertelememin nedeni sanırsam kendimi aylak hissettiğim bir dönemde okumak istememdi. Gerçi yine hâlâ tam olarak aylak hissederek okumadım ama fırsat bulabildim en azından. Açıkçası kitaptan beklentim daha büyüktü. Yusuf Atılgan’ın övüldüğünü duydum hep, Aylak Adam da zaten güzel bir kitap ama dediğim gibi ben üst düzey bir şey bekledim sanırım. Onu karşılamadı. İlk başlarda hemen herkesin kafası karışmıştır muhtemelen kitabı okurken. Benimki de karıştı, yazım tekniği ilginç geldi. Başta biraz anlamakta zorlandım. Üstelik sürekli tekrarlanan, anlam veremediğim ifadeler vardı. Sürekli kulak kaşıma, ah senin o bacakların yok mu… gibi şeyler. Kulak ve bacak vurgusu. Bir yerden sonra sıkmıştı. Anlam veremediğim bir şeyin sıkması doğal haliyle. Bir ümit bunların hepsinin bir açıklaması olur diye sabrederek okudum kitabı. Ve oldu gerçekten. Hatta o bölümü okurken doğru mesleği seçtiğimi bir kez daha anladım. :p Geçmişinden bahsettiği, her şeyin anlam kazandığı yer. Orası çok etkileyiciydi. Bir solukta okudum. Başka da etkileyici bulduğum bir yer olmadı. Kitabın genel temaları yalnızlık, aylaklık, sevgi arayışı, ilişkiler… diyebilirim. Bir kez daha geçmişi sorunlu olan bir insanın ne kadar ararsa arasın gerçek sevgi diyerek yücelttiği o tutkulu ilişkiyi bulamadığına şahit oluyoruz okurken. Yazıldığı dönemde okusam muhtemelen beni daha çok etkilerdi. Dönemine göre başarılı. Okuyacak olanlara şimdiden iyi okumalar.
Reklam
Kitabın adı boşluk hissi olarak gözükse de küçük harflerle iliştirilmiş bir detay daha var başlığında: Çocuklukta İhmalin İzi. Evet, kitap genel olarak bu konu üzerinde durmuş. Çocukluk ve duygusal ihmal konuları.
Hissettiğiniz bir şeyi ifade etmek için var olan hissinizi tanımlarsınız. Peki boşluk hissi nasıl tanımlanır? Olmayan bir şeyi nasıl tanımlayabilirsiniz? Kitabın başlarında bu his üzerinde durulmuş. Yazarımız terapist ve ona terapiye gelen bazı danışanlar bir türlü derdini ona anlatamıyorlar. Onlarda bir şeyler eksik ama ne olduğunu tanımlayamıyorlar. Terapist için de zor bir durum tabii ki. Ama önünde sonunda yazar bir şeyleri çözümlemeyi başarmış. Ve aslında çok genel bir konu olmasına rağmen (çocuklukta ihmal) bu konu hakkında yazılı çok fazla kaynak olmadığı için kitabı yazmaya karar vermiş. Bu konu için gerçekten çok güzel bir kaynak olmuş, iyi ki yazmış dedim hep okurken.
Kitap genel olarak 3 kesime hitap ediyor. İlk bölüm çocuklukta duygusal ihmale uğramış insanlara; ikinci bölüm çocuklukta duygusal ihmale uğramış ve şu an çocuk sahibi olan, kendi yaşadığı şeyleri çocuğuna yaşatmak istemeyen ebeveynlere; ve son bölüm de bu konu üzerinde çalışan terapistlere.
Çocukluğunda öyle veya böyle herhangi bir şekilde duygusal ihmale uğramamış insan sayısı sanıyorum ki çok azdır. Kitapta boşluk hissine neden olan tüm davranışlar anlatılmış ve bu tür davranışları uygulayan 12 tür ebeveyn türünden bahsedilmiş. Eminim kendi ebeveyninizde de bu 12 türden birkaçını veya en az birini görebilirsiniz. Bu muhtemelen onların seçimi değildi. Onlar da kendilerine ne gösterildiyse onu uygulamaya devam ettiler/ediyorlar. Amacımız tüm suçu onlara yüklemek ve kurban moduna girmek değil asla. Aksine geçmişte olanları tüm gerçekliğiyle kabul etmek ve şimdi bir yetişkin olarak
Kitap, yazarın okuduğum ilk kitabı. Severek takip ettiğim bir psikolog en sevdiği kitabın bu kitap olduğunu tekrarlayıp durunca ben de artık okuyayım demiştim uzun zaman önce. Başlarda kafam çok karıştı çünkü kitap bir aileyi anlatıyor ve tıpkı bizdeki gibi aile büyüklerinin isimleri doğan çocuklara veriliyor. :) Ve daha kafa karıştırıcı bir şekilde. O yüzden kitabın başına bir soy ağacı çizmişler ama ne kadar işe yarıyor tartışılır. Ben bir süre sonra yorulup bakmayı bıraktım. Yine de önünde sonunda taşlar yerine oturuyor.
Kitabı okurken, çocukluğuma döndüğüm anları hisseder gibi oldum çünkü ben de köyde büyüdüm. Karakterler fazla gerçekçiydi. Yapmacıklıktan uzak anlatışı hoşuma gitti. Yazar kitabında büyülü gerçekçilik akımından faydalanmış, ilk kez rastladım böyle bir anlatıma ve bu kadar gerçekçi karakterlerin hayal unsurları da içermesi garip hissettirdi. Kitapta en sevdiğim şey de sanırım verilen ince mesajlardı. Eğer dikkatli okumuyorsanız bunları kaçırmanız çok olası. Yakalayınca da dünyanın sırrına ermiş gibi hissedebilirsiniz.
Yazarın hayatını biraz araştırınca evlilik dışı bir çocuğu olduğunu, onu hayatı boyunca herkesten sakladığını öğrendim. Böylelikle kitaptaki olayları neden yazma gereksinimi duyduğunu anladım sanırım. Kitap pek benlik sayılmaz ama yine de okunmayı hak ettiğini düşünüyorum. Hatta ikinci kez bile okuyabilirim ilerde. İlk kez okuyacaklara şimdiden bol sabır ve haz diliyorum. Neden haz dilediğimi de kitabı okurken anlarsınız diye düşünüyorum. İyi okumalar ^^
Keşke bir kitabı okuduğumuzda bizde uyandırdığı hisleri, düşünceleri direkt olarak ifade edebilseydik. Ben de bunu yapmaktan acizim şu an. Kitap öyle derinden etkiledi ki beni, doğru kelimeleri seçemiyorum. Sonuna geldiğimde öyle çok şaşırdım ki.. Kitabı okurken zaman zaman ağladığımı söyleyebilirim. Çok hisli bir kitap. Ve canım Suad, seni asla unutmayacağım.. Seni ve iç dünyanı. Eskilere ait her şey beni kendine çeker zaten hep. Kitap grubumuzda okuma kararı almasak hiç okumayacaktım belki de bu kitabı. Ama şu an iyi ki, iyi ki okumuşum diyorum. Sanırım burayı çok fazla uzattım. :') Biraz da içeriğinden bahsedeyim.
Yayınevinde çalışan Rıdvan bir gün eski zamanlara ait bir mektup bulur masasının üzerinde. Okur ve şaşırır, nereden geldiğini anlamaya çalışır. Çünkü mektup Rıdvan'a gönderilmemiştir, hiç tanımadığı isimler geçmektedir mektupta. Sonra mektupların arkası gelmeye devam eder. Spor salonunda, restoranda, hatta evinde bile bulur mektuplar onu. 53 yıl önce iki ismin birbirine yazdığı bu mektuplar Rıdvan'ı hem korkutur, hem şaşırtır, hem de kendi sorgulamalarına götürür. Ve kitabın sonunda sır açığa kavuşur, düğümler çözülür.
Okumak isteyenlere kesinlikle tavsiye ediyorum. Dili akıcı, kitap zaten çok sürükleyici. Keyifli okumalar.
Ah son olarak, Suad'ın radyoda çaldığını söylediği müziği de buraya iliştirmek istiyorum. Kitabı okurken bana eşlik etti. Hüzünlü melodisiyle kitaba çok uyuşuyor..
youtu.be/jLzrdogPDqg
