“Dünya tarihi her zaman haksızlık ve
adaletsizlik üzerine yazılmıştır çünkü o sadece o güçlü olanların sıkıntısından, dünyaya hükmedenlerin zaferinden ve dramından söz eder.Sanki ölümlü bir bedene yapılan işkence ve eziyet,ötekine yapılanlarla aynı değilmiş gibi,küçüklerin ve karanlıkta kalanların önünden sessizce geçip giderler.”
“Fakat her gölge,aynı zamanda ışığın çocuğudur ve yalnızca aydınlığı ve karanlığı,savaşı ve barışı,yükselişi ve düşüşü görenler hayatlarını gerçekten yaşamış demektir.”
Her gece bir hüzün,bir keder çöküyor üzerime.Kardeşler,kardeşler zehirleniyoruz,çürüyoruz,ölüyoruz,yaşadıkça tükeniyoruz,sefaletin içinde gırtlağımıza kadar batıyoruz.
İnsan denen mahlukun en önemli niteliklilerinden bir unutmaktı.İyiliği de kötülüğü de, acıyı da,mutluluğu da,korkuyu da sevinci de unuturlardı.O yüzden aynı hataları tekrarlardı.Evet işte böylesine aptal bir canlıydı insan...