Alper
@frezman
168 okur puanı
Eylül 2022 tarihinde katıldı
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
- Ama yalnız o mu? Ya su? Ya güneş?
- Onun kadar mütevazı olmadıkları için bana ikinci derecedeymiş gibi geliyorlar. Yağmur; dua, rica bekliyor sanki yağmur. Şarıl şarıl toprağa aktığı zaman seviniyor, "Allahım, çok şükür!" diyoruz. Ne de güneş gibi parıl parıl parlayarak, "Hepinize bir şeyler veriyorum, ben olmasam işiniz dumandır, ben olmasam yaşayamazsınız," der toprak. O, sessizce çamur, balçık halinde ayaklarımızın altında bütün kış, potinlerimizi, üstümüzü kirleterek cansız, kara kırmızı, sarı, külrengi, simsiyah yatar. Sonra baharla beraber içindeki sevinci boşaltıverir. Hiç durmadan bol bol dağıtarak bize bir bayram gösterir. Çayırlar yoncalarla, bayırlar gelinciklerle, papatyalarla dolar. Çalı süpürgeleri bile gülerler. Karşılığı için hiçbir şey istemeden veriyor o. Cömerttir, cömert! Sonra vakti gelince, bize yeter dereceye kadar bir bayram gösterdikten sonra, yine alır kucağına, çürütür, doğurur. Çürütür, doğurur. Erkekler değil ama kadınlar muhakkak topraktan çıktı. Toprak ana! Her mahlukun dişisinde bir topraklık var. Biz erkek kısmı güneşin, havanın, suyun çocuklarıyız belki, ama kadınlar muhakkak topraktan.
Ben bir acayip oldum. Gözüm kimseyi görmüyor...Hikaye-Öykü
Sait Faik okumaya dördüncü kitabı Lüzumsuz Adam ile devam ediyorum. Kitap on dört öyküden ve Sabahattin Kudret Aksal'ın "Sait Faik'in Ardından" isimli yazısından oluşuyor. Hikayeler, Burgazada'da geçen dördü hariç çoğunlukla şehirli karakterlerin bakış açısından anlatılıyor. Yazarın önceki kitaplarındaki insan sevgisi odaklı hikayelerin aksine bu kitabında biraz daha karamsar bir hava esiyor. Bunlara rağmen Sait Faik gözlem gücünden hiçbir şey kaybetmiyor. Hikayeleri okurken kah Mansur Bey'in mahallesinde dolaşıyor kah balıkçılarla kürek çekiyorsunuz. Sohbet edenlerle aynı masada oturuyorsunuz. En sevdiğim hikayeler "Lüzumsuz Adam" ve " Papaz Efendi" oldu. Sırada Mahalle Kahvesi var.
İnsanlar birbirinin maddi yardımlarına ve paralarına değil, sevgilerine ve alakalarına muhtaçtılar. Bu olmadıktan sonra, aile sahibi olmanın hakiki ismi, "birtakım yabancılar beslemek"ti.
