Açıkçası sıkı bir Batman hayranı değilim. Çünkü yıllardır sürekli aynı döngüleri görmekten sıkıldım. X adam şehirdeki insanların yarısını katleder, Batman gelir ve hapse atar... Bu döngü sayısız kez devam eder, Thorfinn'in aşırı uç pasifist ideolojisi gibi Batman'nın bu fazla çocuksu tarafına (amacının geçmişinin, yaşadıklarının farkında olarak) pek tahammül edebildiğim söylenemez. Bu tarz nispeten farklı şeyler okuyabilmek temayı nispeten katlanılabilir kılıyor. Çizgi romanın içinde Joker'in çok güzel bir metni var. Açıkçası kitabın kalitesini yükselten noktalardan bir tanesi. Batman'i ve bu garip çarpık döngüyü çok iyi özetliyor:
"HAHAHA! AH, HŞÇ SANMIYORUM, MADEM ÖYLE BÜYÜK DEDEKTİF, NEDEN PENCEREMİN ARDINDAN BENİ HİÇ GÖZETLEMEDİN? NEDEN KİMLİĞİMİ AÇIĞA ÇIKARMADIN? NEDEN GERÇEKTE KİM OLDUĞUMU, BUNA DÖNÜŞMEDEN ÖNCE KİM OLDUĞUMU AÇIKLAMADIN?"
Ayrıca eklemem gerek son yıllarda basılan çizgi romanlar arasında en kalitesizi olabilir. JBC keşke sürekli duyuru yapacağına biraz baskı kalitesini düzeltse. Çünkü öyle berbat bir baskıya sahip ki, ilk okumada sırt ve sayfalar birbirinden ayrılıyor. Kapak zaten Allah'a emanet hafif sert açarsanız ciddi ciddi kitaptan ayrılabilir... Absolute baskısı ile paralel okudum ve o baskı ile okuduğumu gerçekten hissettim desem yalan olmaz. Arada kulvar farkı var tabii ama okurken sayfaların ayrılmamasını sağlasalar inanın bu bile yeter.
Helloooo
Bu ara karmaşık kitaplar okumaya son sürat devam ediyorum.
Bir bakmışsınız romcom, bir bakmışsınız bilim kurgu, sonra bir bakmışsınız polisiyelerin dibini sıyırmışım.
Aralarında piyangoyu tutturduklarımda var lâkin beğeniyle okuduğum bir elin parmak sayısını geçmiyor.
Değişiklik olsun diye hayatıma yeni polisiye yazarlar eklemek güzel bir fikir gibi gelmişti ve bu gazla ilk kez gördüğüm Jennifer Hunter (buram buram mahlas kokuyor) 'ın kitaplarını almış bulundum.
İncelediğimde yazarın sadece iki kitabı var o da elimdeki serisi Ryan Strickland serisi.
İlk kitap Kayıp Kurban. Aslında bence kitabı daha kaliteli ve tecrübeli biri yazasaymış efsane ötesi bir kurguya sahip olabilirmiş ama bu yazarın elinden acemice bişeyler çıkmış.
Anlatımı fazlasıyla bozuk, olay örgüsü basit, diyaloglar gülünç, gerçekçi olmayan sahnelerle yazar birşeyler yazmaya çalışmış.
Ortada vahşice işlenen onlarca cinayet var ve olayı katilin elinden kurtulan Olivia'nın sayesinde öğreniyoruz. İşte ondan da ne kadar öğrenebilirsek.
Ryan Strickland garip bir tip FBI ile çalışıyor olması mucize gibi (ben olsam bakkalda bile çalıştırmam) Yazar kendisini zeki gibi göstermeye çalışmış başaramamış (kızın mimiklerinden olayı çözmeye çalışması gibi) Adam resmen sessiz sinema oynar gibi olayı çözdü. Bu kısım polisiyeden çok fantastik kurgu gibiydi.
Kitaba bayılmadım ama gelin görün ki serinin ikinci kitabını da almış bulundım. Hemen ona da başlayıp bu yazara veda edeceğim.
Kitaplığımda durmasının hiçbir anlamı yok.
Öneri kısmında ise bildiğimiz yazarlardan şaşmayalım. Paramıza ve zamanımıza yazık olmasın.
Önermiyorum almayın OKUMAYIN ve OKUTMAYIN
KitapRüyasından Sevgilerle
Reklam
Sevda Sözleri, modern Türk şiirinin "anıt kitaplarından" biridir. Garip akımının getirdiği aşırı yalınlığa tepki olarak doğan İkinci Yeni'nin, aslında halktan ve hayattan kopuk olmadığını; aksine insanın en derin duygularına dokunabildiğini kanıtlayan en somut eserdir. Günümüzde bile genç kuşaklar tarafından en çok alıntılanan, ezberlenen ve yaşayan şiirler bu kitabın sayfaları arasındadır.
İnsanların yoksulluğun pençesinde kıvranması, bütün gün çalışıp yatağa karnı aç halde girmek zorunda bırakılması, örgütlenmeyen halkın ezilmeye mahkum olması...
Acıya dair ne ararsanız var bu eserde, ama garip bir şekilde umudun acıyla her daim iç içe oluşunu ve bir gün mutlaka iyilerin de kazanacağını bize anlatır...
Keyifle okuduğum kitaplardan biri.
Elfhame Ayaklarımın Altında1000Kitap
Bana bir şey oluyor serilerin devam kitaplarına da inceleme yazmaya başladım. :)
İlk kitapta Jude yönetimi ele geçirmişti ve Cardan'ı 1 yıl 1 gün boyunca kontrol edebilecekti. Kitapta buradan devam ediyor. Aradan 5 ay geçmiş Jude kendini devlet yönetimi olsun, savunma açısından geliştirmiş. Ama saray entrikaları durur mu??? Durmaz.
İNCELEMEM:
Çeviri yine kötüydü! Lakin ilk kitaptaki kadar değildi. Karakterleri artık bu kitapta sevdim. Ama belirtmem gerekir ki kitapta romantik unsurlardan çok siyasi çatışmalar mevcuttu. Ki bu benim daha çok hoşuma gitti. Ama bir yandan da Cardan'la aralarındaki bağı tam oturtamadım. Evet birbirlerinden hoşlanıyorlar ama ilişkilerinin adını koyacağım sahneler pek yoktu. Cardan, Jude'u su altı krallığından kurtardı eyvallah. Ki onu sevdiği de belli ama Cardan'ın bakış açısını göremediğimden kopukluklar var. Şimdi ille çoklu bakış açısı mı olmalı diye soracaksanız? Hayır ille de olmamalı. Normalde bu tarz şeylere takılmam. Hatta uzun süredir çok bakış açılı kitap okuduğumdan yoruldum. Ama bu kitapta adlandıramadığım kopukluklar var. Onun dışında Jude'un gücünü, dayanıklılığını çok iyi gösteren bir kitaptı.
Spoili kısma giriyorum!!!!!!
Kitaptaki ters köşeler iyiydi beni tatmin etti. Jude'a suikast girişiminde bulunan kişinin Locke olmasını beklemezdim. Jude'a saygım o sahnede arttı BANA GÜÇLÜ KADIN KARAKTERLER VERİNNNNNN.
Bu kitap Jude sevgimi katladı da katladı. Efsunlanma numarası, devleti o kadar iyi yönetmesi, zekici planlar oluşturması, kendi yarasını dikmesi... BA-YIL-DIMMMM.
İhanet kısmına gelecek olursam Hayalet ilk kitapta zaten biraz garip davranıyordu ama onu karakterine verdim. Büyük bir hata yapmışım!! Hainin önde gideniymiş.
Vivi'nin sevgilisini efsunlaması hiç hoşuma gitmedi. Kızı periler diyarına götürüyor ama
Hayatı Erteleyebilir Miyiz?·272 syf.·Edebiyat
8/10
2026 10. kitabı
Bazı kitaplar bittiğinde hikâyesi aklında kalır.
Bazıları fikriyle yaşar. 
Beni Asla Bırakma ise bende daha farklı bir iz bıraktı. Kitabı bitirdiğimde dönüp baktığım şey ne distopyası oldu ne de arka plandaki sistem. Garip bir şekilde aklımda kalan şey insanlar oldu.
Bu benim için de küçük bir sürprizi. Çünkü distopya okurken ilk dikkatimi çeken şey sistemlerdi. İktidar nasıl çalışıyor? İnsanlar nasıl yönlendiriliyor? Toplum hangi mekanizmalarla şekillendiriliyor? 1984'ü okurken de, Cesur Yeni Dünya'yı okurken de peşinden gittiğim sorular bunlardı.
Beni Asla Bırakma'da ise kendimi bambaşka bir şey yaparken buldum. Sistemi çözmeye çalışmıyordum. Kathy'yi anlamaya çalışıyordum. Tommy'nin neden öyle davrandığını düşünüyordum. Ruth'un içindeki eksiklikleri görmeye çalışıyordum.
Belki de bu yüzden kitap bana birçok kişinin söylediğinin aksine hiç sıkıcı gelmedi. Çünkü ben bu kez dünyanın nasıl çalıştığını değil, insanların o dünyanın içinde nasıl yaşadığını merak ediyordum.
Bu da bana kitap kadar kendimle ilgili bir şey gösterdi. Belki de okur olarak değişiyordum.
Kazuo Ishiguro elinde korkunç bir malzeme olmasına rağmen onu hiç dramatize etmiyor.
Daha sert bir yazar bu hikâyeyi bir isyan romanına dönüştürebilirdi.Daha öfkeli bir yazar sistemi sayfalar boyunca teşhir ederdi.
Daha politik bir yazar sloganlar üretirdin. Ishiguro ise bunların hiçbirini yapmıyor. Bize yalnızca insanların hayatlarını anlatıyor. Ve tam da bu yüzden roman daha rahatsız edici hale geliyor. Çünkü karakterler kaderlerini bilmelerine rağmen zincirlerini kırmaya çalışmıyorlar.
Kaçmıyorlar.
Savaşmıyorlar.
Devrim yapmıyorlar.
Sadece yaşamaya devam ediyorlar.
İlk başta insan bunu anlamakta zorlanıyor.
Sonra fark ediyor ki romanın asıl sorusu sistem değil. İnsan.
Kitap boyunca beni en çok düşündüren şey "ertelenme"
Beni Asla Bırakma ise bende daha farklı bir iz bıraktı. Kitabı bitirdiğimde dönüp baktığım şey ne distopyası oldu ne de arka plandaki sistem. Garip bir şekilde aklımda kalan şey insanlar oldu.
Bu benim için de küçük bir sürprizi. Çünkü distopya okurken ilk dikkatimi çeken şey sistemlerdi. İktidar nasıl çalışıyor? İnsanlar nasıl yönlendiriliyor? Toplum hangi mekanizmalarla şekillendiriliyor? 1984'ü okurken de, Cesur Yeni Dünya'yı okurken de peşinden gittiğim sorular bunlardı.
Beni Asla Bırakma'da ise kendimi bambaşka bir şey yaparken buldum. Sistemi çözmeye çalışmıyordum. Kathy'yi anlamaya çalışıyordum. Tommy'nin neden öyle davrandığını düşünüyordum. Ruth'un içindeki eksiklikleri görmeye çalışıyordum.
Belki de bu yüzden kitap bana birçok kişinin söylediğinin aksine hiç sıkıcı gelmedi. Çünkü ben bu kez dünyanın nasıl çalıştığını değil, insanların o dünyanın içinde nasıl yaşadığını merak ediyordum.
Bu da bana kitap kadar kendimle ilgili bir şey gösterdi. Belki de okur olarak değişiyordum.
Kazuo Ishiguro elinde korkunç bir malzeme olmasına rağmen onu hiç dramatize etmiyor.
Daha sert bir yazar bu hikâyeyi bir isyan romanına dönüştürebilirdi.Daha öfkeli bir yazar sistemi sayfalar boyunca teşhir ederdi.
Daha politik bir yazar sloganlar üretirdin. Ishiguro ise bunların hiçbirini yapmıyor. Bize yalnızca insanların hayatlarını anlatıyor. Ve tam da bu yüzden roman daha rahatsız edici hale geliyor. Çünkü karakterler kaderlerini bilmelerine rağmen zincirlerini kırmaya çalışmıyorlar.
Kaçmıyorlar.
Savaşmıyorlar.
Devrim yapmıyorlar.
Sadece yaşamaya devam ediyorlar.
İlk başta insan bunu anlamakta zorlanıyor.
Sonra fark ediyor ki romanın asıl sorusu sistem değil. İnsan.
Kitap boyunca beni en çok düşündüren şey "ertelenme"Reklam
Reklam